Οι ρίζες του μίσους. Του Κορνήλιου Καστοριάδη

Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους «εποικοδομητικούς» κοινωνικούς σκοπούς - την εκμετάλλευση της φύσης, τον συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις «ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κτλ). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολο τους.

Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων - δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πόλεμοι».

Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού, Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτό τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δεν θα καταλαβαίναμε

Η ταξιμ σημερα απο τον Durukan Dudu

Το κείμενό του Durukan Dudu 

“Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013″

Ενημέρωση από την Gezi Commune.

Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;

   Απίστευτο.

   Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, πώς να κάνω μια περίληψη.
Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η “Gezi Commune ’13″.
Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παρίνουν πρωτοβουλίες.
Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.
Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

    Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθορά,ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)
Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν;

Αυτό το ερώτημα έχει γίνει η αγαπημένη καραμέλα σε συζητήσεις εντός κι εκτός συνόρων. Οι εύκολες απαντήσεις είναι πολλές. Ο καθένας μπορεί να βρει ένα σάκο του μποξ και να εκτοξεύσει πάνω τη οργή του. Όλοι μπορούμε να βγάλουμε την ουρά μας απέξω και να υποδείξουμε κάποιον άλλον που φταίει ή αντίθετα να φορτωθούμε όλες τις ενοχές και ν΄αρχίσουμε να αυτομαστιγωνόμαστε. Όμως η ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα, δεν μπορεί να είναι παρά μία.

Ποιοι Έλληνες; Οι Έλληνες σαν ένας λαός που κατοικεί σ΄ενα συγκεκριμένο χώρο ή μια κοινή συνισταμένη που ενώνει ανθρώπους διαφορετικούς μεταξύ τους αλλά που έχουν μια συγγενή αντίληψη των όσων συμβαίνουν;

Αν λοιπόν εννοούμε τους Έλληνες σαν κατοίκους ενός συγκεκριμένου χώρου, αυτόματα οδηγούμαστε στην απάντηση του γιατί δεν γίνεται τίποτα. Γιατί οι κάτοικοι αυτού του τόπου μπορεί να έχουν τόσες μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, ώστε να μην μπορούν να βρουν κοινές συνισταμένες αντίστασης, γιατί πολύ απλά δεν έχουν κοινές αντιλήψεις. 

• Ένα μέρος των κατοίκων μπορεί να θεωρεί πρόοδο το να πάρει πίσω τους μισθούς που έχασε κι όλα καλά. 
• Ένα άλλο μέρος μπορεί να θέλει να βρει ευκαιρίες να κάνει μπίζνες μέσα στα συντρίμμια. 
• Κάποιοι άλλοι μπορεί να οραματίζονται ανατροπές κι επαναστάσεις απέναντι στο υπάρχον σύστημα. 
• Μια άλλη κατηγορία μπορεί να είναι παντελώς αδιάφορη στις κοινές συνισταμένες και να σκέφτεται μόνο το τομάρι της και πως θα επιβιώσει. 
• Κάποιοι άλλοι μπορεί να ονειρεύονται πως είναι απόγονοι του Λεωνίδα και κάποιοι άλλοι απόγονοι των ηγεμόνων του Βυζαντίου. 

Υπάρχει μια ατέλειωτη ποικιλία κατοίκων ενός τόπου που είναι εγκλωβισμένοι σε συγκεκριμένες ιδεολογίες, θρησκευτικές αντιλήψεις, οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές φιλοδοξίες και ιδιαίτερα προβλήματα στις μικρές φωλίτσες τους ο καθένας.

Ν. Τσόμσκι: Αναρχισμός, Φιλελευθερισμός και Προπαγάνδα

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι στο Modern Success για τον αναρχισμό, τον φιλελευθερισμό των ΗΠΑ και την προπαγάνδα. (Συνέντευξη του Michael Wilson)
 

Έχετε αυτοπροσδιοριστεί ως αναρχοσυνδικαλιστής. Οι περισσότεροι έχουν συνδέσει στο μυαλό τον αναρχισμό με τις συγκρούσεις και τα επεισόδια. Ποια είναι η πραγματικότητα και τι είναι για εσάς ο αναρχισμός;

Ο αναρχισμός είναι κατά την άποψή μου μια τάση της ανθρώπινης σκέψης που εμφανίζεται σε διαφορετικές περιστάσεις και έχει μερικά σπουδαία χαρακτηριστικά. Κατά κύριο λόγο πρόκειται για μια τάση που είναι αντίθετη σε κάθε μορφή εξουσίας, κυριαρχίας ή ιεραρχίας. Τάσσεται κατά των δομών ιεραρχίας και κυριαρχίας σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής, σε όλο το φάσμα, που μπορούμε να πούμε πως επεκτείνεται από τις πατριαρχικές οικογένειες μέχρι τα αυτοκρατορικά συστήματα.

Δεν υπάρχει εξουσία «ελέω θεού»

Mπισκότα Παπαδοπούλου

Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΑ
 (μεμονομένη περίπτωση ...κατά το σύστημα...)

Η ιστορική εταιρεία εδώ και 91 χρόνια γλυκαίνει τους Έλληνες με τα διάσημα μπισκότα της και παρά τη οικονομική κρίση γλυκαίνει και τους εργαζόμενους που απασχολεί καθώς όχι μόνο δεν έκανε περικοπές μισθών και απολύσεις αλλά έδωσε αυξήσεις και προχώρησε σε προσλήψεις. Πρόκεται για την εταιρεία Παπαδοπούλου η οποία λειτουργεί από το 1922.
Η άλλη Ελλάδα, εκείνη που εργάζεται σκληρά και προκόβει αποτελεί για όλους μας αχτίδα φωτός μέσα στη θύελλα της οικονομικής κρίσης. Παρά το δύσκολο περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί στην αγορά υπάρχουν εταιρείες που επιμένουν...ελληνικά.
Μία από αυτές, είναι η εταιρεία Παπαδοπούλου η οποία όχι μόνο δεν έκοψε τους μισθούς των 1200 εργαζομένων  αλλά έκανε και αυξήσεις με μπόνους προς τους υπαλλήλους που πιάνουν τους στόχους τους, ενώ προχώρησε και σε προσλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό οτι πριν λίγο καιρό προσελήφθησαν 55 εργαζόμενοι εκ των οποίων οι 38 ήταν ανειδίκευτο προσωπικό.
"Είναι ο τρόπος μας να στηρίξουμε τη χώρα μας και να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους υπαλλήλους μας" λέει στο Νewsit υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας Ε.Ι.Παπαδοπούλου ΑΕ.

Η διάσημη εταιρεία στο χώρο της μπισκοτοποιίας και των αρτοσκευασμάτων διαθέτει 4 εργοστάσια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο και Οινόφυτα, καθώς και μία κεντρική αποθήκη έτοιμων προϊόντων στην περιοχή της Μάνδρας, που είναι πιστοποιημένα και λειτουργούν κατά τα διεθνή πρότυπα διαχείρισης ποιότητας και ασφαλείας τροφίμων
Τα προϊόντα Παπαδοπούλου τα οποία μετρούν δεκάδες βραβεύσεις σε ελληνικές και διεθνείς εκθέσεις δεν είναι διάσημα μόνο στην ελληνική αγορά αλλά ταξιδεύoυν σε περισσότερες από 40 χώρες και στις 5 ηπείρους, με αιχμή του δόρατος το Caprice και με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, να αποτελούν στρατηγική προτεραιότητα ανάπτυξης.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΙΣΜΗΝΗ ΛΕΝΤΖΟΥ

Η ελευθερια του τυπου;

Αναδημοσίευση από τον ιστοτόπο DOC.TV
***


Το indymedia κλείνει, αλλά οι ειδήσεις σωπαίνουν. Όπως λένε και τα σχόλια στο τουίτερ, «Τα μίντια έκαναν αναπαραγωγή τις ειδήσεις του indymedia χωρίς να βάζουν πηγή, και σήμερα που το έκλεισαν βγάζουν το σκασμό». Για να μην ταυτιστούν με τους «τερορίστες»….

Τις προάλλες προσπαθούσα μια ώρα να εξηγήσω στη συζήτηση με έναν μεγάλο άνθρωπο που ενημερώνεται συνεπώς, καθημερινά και σφαιρικά (από καθεστωτικά ΜΜΕ), γιατί πρέπει οι ειδήσεις να έχουν αντικειμενικότερη κάλυψη σε θέματα σχετικά με αναρχικούς.Επιβεβαίωσα αυτά που γνωρίζουμε: οι νεοναζί κάθονται κάθε βράδυ στις οκτώ στο οικογενειακό τραπέζι και τρώνε μαζί με τους «νοικοκυραίους». Αλλά οι αναρχικοί είναι λέξη και έννοια ταμπού -τρομοκράτες. Σήμερα οι χρυσαυγίτες εξ ορισμού νομιμοποιούνται να διαδίδουν την προπαγάνδα τους από την τηλεόραση, αλλά οι αναρχικοι εξ ορισμού και αδιαμφισβήτητα θεωρούνται τρομοκράτες.
Η λογοκρισία έχει κάνει τη δουλειά της. Προωθώντας την ακροδεξιά επεκτατική πολιτική της, η Νέα Δημοκρατία νομιμοποιεί την ακροδεξιά (και τη ΧΑ) -ποινικοποιώντας, με συνεπαγωγική καραμπόλα, ό,τι βρίσκεται εξ αριστερών. Τα γνωστά. Το θέμα τώρα είναι άλλο: Μήπως το επικίνδυνο παιχνίδι πόλωσης νομιμοποιούν και τα ανεξάρτητα/αριστερά μίντια, εάν σέβονται τους κανόνες και τις επικρατούσες αντιλήψεις των υποκριτικών «καθεστωτικών ΜΜΕ»;
Η βία της λογοκρισίας χτυπάει την πόρτα όλων μας. Όπως έγινε με τις διαδηλώσεις. Όπως έγινε με τους μετανάστες. Όπως έγινε με το indymedia…
ΥΓ: Και η άλλη σχετική είδηση της ημέρας: Η ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα κατρακύλησε 14 θέσεις στη διεθνή λίστα, λίγο πιο κάτω από τη Νικαράγουα…

ΜΕΛΙΤΑ ΚΑΡΑΛΗ 13.04.2013

ΠΕΡΙ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

 Τού David Graeber

  Ο  Ντέιβιντ Γκράεμπερ είναι ένας από τους πλέον γνωστούς ανθρωπολόγους της γενιάς του, και για τη πρωτογενή έρευνα που έκανε στο νησί της Μαγαδασκάρης αλλά και για την πολιτική του δράση ως αναρχικός στο κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης της τελευταίας δεκαετίας. Δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Γέηλ από όπου και εκδιώχθηκε λόγω της πολιτικής του δράσης. Τώρα διδάσκει στο πανεπιστήμιο Γκόλντσμιθς του Λονδίνου.

Πιθανώς να έχεις ήδη ακούσει ένα-δυο πράγματα για τους αναρχικούς και τι υποτίθεται ότι πιστεύουν. Το πιθανότερο είναι πως ότι έχεις ακούσει είναι ανοησίες. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι αναρχικοί είναι υποστηρικτές της βίας, του χάους και της καταστροφής ή ότι είναι τρελαμένοι μηδενιστές που απλά θέλουν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Στη πραγματικότητα τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Οι αναρχικοί είναι απλά άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα ανθρώπινα όντα είναι ικανά να συμπεριφέρονται με εύλογο τρόπο χωρίς να τους το επιβάλουν. Είναι μια πολύ απλή σκέψη. Μα είναι μια που οι πλούσιοι και δυνατοί έβρισκαν πάντοτε πολύ επικίνδυνη.
Στην πιο απλή μορφή τους τα αναρχικά πιστεύω καταλήγουν σε δύο βασικές υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι τα ανθρώπινα όντα είναι, υπό κανονικές συνθήκες, όσο λογικά και αξιοπρεπή τους επιτρέπεται να είναι και μπορούν να οργανώνουν τον εαυτό τους αλλά και τις κοινότητες τους, χωρίς να χρειάζεται να τους πουν το πως. Η δεύτερη είναι ότι η εξουσία διαφθείρει. Περισσότερο απ΄όλα, ο αναρχισμός σημαίνει απλά να έχεις το κουράγιο να παίρνεις τις αρχές της κοινής ευπρέπειας, με τις οποίες όλοι ζούμε, και να τις ακολουθείς μέσα από τα λογικά συμπεράσματα τους. Όσο παράξενο και αν φαίνεται, στα πιο σημαντικά πράγματα είσαι ήδη αναρχικός-ή, απλά δεν το συνειδητοποιείς.
Ας αρχίσουμε παίρνοντας μερικά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή.

• Αν υπάρχει μια γραμμή για να ανέβεις σε ένα λεωφορείο με πολύ κόσμο, περιμένεις τη σειρά σου και αποφεύγεις να ανοίξεις δρόμο με τον αγκώνα σου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει τριγύρω αστυνομία;

Αν απάντησες “ναι”, τότε