ΤΖΙΝΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Οι πεποιθήσεις σας δεν είναι αποτέλεσμα της δικής σας κατανόησης, απλώς επαναλαμβάνετε ό,τι έχετε πάρει από διάφορες αυθεντίες· μαζεύετε διάφορα αποφθέγματα, στρέφετε τη μια αυθεντία εναντίον της άλλης, το παλιό εναντίον του καινούργιου. Δεν έχω τίποτα να πω γι’ αυτό. Αν όμως αντιμετωπίζετε τη ζωή από μια σκοπιά που δεν είναι παραμορφωμένη ή ακρωτηριασμένη από την εξουσία, που δεν στηρίζεται στις γνώσεις των άλλων αλλά στις γνώσεις που πηγάζουν από τα δικά σας βάσανα, από τις δικές σας σκέψεις, από τη δική σας παιδεία, από τη δική σας κατανόηση, τη δική σας αγάπη, τότε θα καταλάβετε τι εννοώ όταν λέω: «car la meditation du Coeur est l’entendement…». «Διότι το να ακούς είναι ο διαλογισμός της Καρδιάς…»

 Προσωπικά, κι ελπίζω να καταλάβετε αυτό που λέω τώρα, δεν πιστεύω σε κάτι και δεν ανήκω σε καμία παράδοση. Είχα από πάντα αυτή τη στάση απέναντι στη ζωή. Καθώς είναι γεγονός ότι η ζωή ποικίλλει από μέρα σε μέρα, όχι μόνο οι θρησκείες και οι παραδόσεις μου είναι άχρηστες, αλλά αν αφηνόμουν να αιχμαλωτιστώ από αυτές θα με εμπόδιζαν να κατανοήσω τη ζωή…

Μπορείτε να φτάσετε στην απελευθέρωση αδιάφορο πού βρισκόσαστε ή τι συνθήκες σας περιβάλλουν, αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχετε τη δύναμη της ευφυΐας. Επειδή, σε τελευταία ανάλυση, ευφυΐα είναι η ικανότητα να απελευθερώνεται κανείς από τις καταστάσεις στις οποίες έχει εμπλακεί, η ικανότητα να ελευθερώνεται από το φαύλο κύκλο…

 Ίσως μου πείτε: «Δεν έχω αυτού του είδους το σθένος». Αυτή ακριβώς είναι κι η άποψή μου. Προκειμένου, τώρα, να ανακαλύψετε το ίδιο σας το σθένος, τη δύναμη που βρίσκεται μέσα σας, πρέπει να είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να πιαστείτε στα χέρια με όλων των ειδών τις εμπειρίες. Και αυτό ακριβώς είναι εκείνο που αρνείστε να κάνετε!»

"Η γυναικεία σκλαβιά"

"Η γυναικεία σκλαβιά" της Voltairine De Clayre

Κοιτάξτε πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σας. Μαθημένα από τα πρώτα τους χρόνια να χαλιναγωγούν τη φυσική τους αγάπη, περιορισμένα σε κάθε στιγμή! Τα καταραμένα σας ψέματα κηλιδώνουν ακόμη και το φιλί ενός παιδιού. Τα μικρά κορίτσια δεν πρέπει να είναι αγοροκόριτσα, ξυπόλυτα, να σκαρφαλώνουν στα δέντρα, να κολυμπούν, δεν πρέπει να κάνουν τίποτα απ’ αυτά που επιθυμούν, επειδή ο καθωσπρεπισμός τα θεωρεί «ανάρμοστα». Τα μικρά αγόρια χλευάζονται ως θηλυπρεπή, αν θελήσουν να παίξουν με υφάσματα ή με κούκλες. Και όταν μεγαλώσουν: «Α! Οι άντρες δε νοιάζονται για το σπίτι και τα παιδιά, όσο οι γυναίκες!» Πώς να νοιαστούν, αφού η επισταμένη προσπάθεια σ’ όλη σας τη ζωή συνέτριψε αυτό το κομμάτι της φύσης τους.

«Οι γυναίκες δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα όπως οι άντρες». Εκπαιδεύστε οποιοδήποτε ζώο ή φυτό, όπως εκπαιδεύετε τα κορίτσια σας, και θα δείτε τα ίδια αποτελέσματα. Μπορείτε τώρα να μου πείτε για ποιο λόγο να υπάρχουν περιορισμοί φύλου στα αθλητικά σπορ; Για ποιο λόγο να μη χρησιμοποιεί όπως θέλει τα μέλη του σώματός του, οποιοδήποτε παιδί;… Τώρα η θεραπεία. Αυτή βρίσκεται σε μία λέξη, τη μόνη λέξη που έφερε ποτέ δικαιοσύνη – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Μόνο αιώνες ελευθερίας θα πετύχουν την αποικοδόμηση και εξασθένηση αυτών των μολυσματικών ιδεών. Η ελευθερία ήταν αυτή που σταμάτησε τα ποτάμια αίματος των θρησκευτικών καταδιώξεων! Δε θεραπεύεται η σκλαβιά με κανένα άλλο υποκατάστατο. Μην λέτε «έτσι πρέπει να ερωτεύεται το ανθρώπινο είδος». Αφήστε το είδος ελεύθερο."

Μαρίνος Αντύπας

Μαρίνος Αντύπας, ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε. Ο δράστης αθωώθηκε, επειδή το δικαστήριο έκρινε ότι ο Αντύπας τον ξύπνησε και αυτό τον εκνεύρισε!...

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στην Κεφαλλονιά. Μαθητής ακόμα στο Γυμνάσιο του Αργοστολίου ήρθε σε επαφή με τις ριζοσπαστικές ιδέες της εποχής και έγινε από τους πρώτους φλογερούς σοσιαλιστές. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και συμμετείχε στην κρητική επανάσταση κατά των Τούρκων το 1897, όπου γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Συνελήφθη το 1905, επειδή κατήγγειλε δημόσια τα Ανάκτορα για προδοσία. Όταν αποφυλακίστηκε, επέστρεψε στην Κεφαλλονιά και εξέδωσε εφημερίδα με τον τίτλο “Ανάστασις”, με την οποία κατήγγειλε τις άρχουσες τάξεις. Μετά από μια σύντομη διαμονή στη Ρουμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1906 ο Αντύπας έφθασε στη Θεσσαλία και ανέλαβε επιστάτης στη γη του θείου του. Για να δεχθεί τη θέση, έθεσε τους όρους του και έλαβε ρητή διαβεβαίωση ότι θα ασκούσε το έργο του με απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Φυσικά, η συμπεριφορά του δεν θύμιζε σε τίποτα τους βάναυσους και τρομακτικούς επιστάτες των περισσότερων τσιφλικάδων, που καταπατούσαν κάθε δικαίωμα κολίγων. Ο Μαρίνος Αντύπας αναπόφευκτα ήρθε σε αντιπαράθεση με τον επιστάτη του Μεταξά, τον σκληρό και θηριώδη Κυριακό. Ο Αντυπας ζήτησε την απόλυσή του, αλλά δεν εισακούσθηκε γιατί ο άλλος επιστάτης δεν ανήκε στη δικαιοδοσία του Σκιαδαρέση. Το μόνο που κατάφερε ήταν να εξασφαλίσει έναν έχθρο που σύντομα αποδείχθηκε θανάσιμος!

 Οκτάωρο και δικαιώματα  

Από την πρώτη γνωριμία,ο Μαρίνος προκάλεσε αίσθηση στους κολίγους που τον άκουγαν να τους “δασκαλεύει” για οκτάωρο και εργασιακά δικαιώματα. Να απαιτεί σχολεία για τα φτωχά παιδιά, δρόμους και γιατρούς για όλους. Να ζητά να γκρεμιστούν τα χαμόσπιτα, οι ονομαζόμενες χαμοκέλες, και να χτιστούν κανονικά σπίτια για τους εργάτες της γης. Εκείνο όμως που πραγματικά σόκαρε, ήταν ότι εξέφραζε ανοικτά το αίτημα να δοθεί γη στους ακτήμονες εργάτες, γη που θα την έπαιρναν από τους τσιφλικάδες! Έτσι, το αίτημα της αναδιανομής εκφραζόταν απροκάλυπτα και ηχηρά για πρώτη φορά στην απελευθερωμένη από τους Τούρκους Ελλάδα. Ο Αντύπας δεν ήταν παθητικός σοσιαλιστής που διακήρυττε τις ιδέες του μόνο σε όσους τον συναναστρέφονταν. Γύριζε στα καφενεία και παρακινούσε τους αγρότες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δικαιώματα που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν καν, καθώς θεωρούσαν την κακοποίηση και την εκμετάλλευση τους άδικο, αλλά νόμιμο δικαίωμα των τσιφλικάδων. Γρήγορα απέκτησε κι άλλους φανατικούς εχθρούς που σχεδίαζαν την εξόντωσή του.  

Το χαστούκι στον Σλήμαν 

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αντύπα άρχισε με το φραστικό επεισόδιο που είχε στην Αθήνα με τον Αγαμέμνονα Σλήμαν, γιο του περίφημου αρχαιολόγου που ανακάλυψε την Τροία. Ο Σλήμαν ήταν βουλευτής και μεγαλοτσιφλικάς στην Αγιά Θεσσαλίας. Με απαξιωτικό τρόπο αυτός και κυρίως η ελληνογερμανίδα γυναίκα του αποκαλούσαν τον Αντύπα “λούμπεν” και εξέφραζαν δημόσια την απέχθειά τους, λέγοντας ότι “είναι θρασύς” που τολμά να περνά από μπροστά τους και να τους κοιτάζει. Ο Αντύπας το πληροφορήθηκε και, όταν τυχαία τους συνάντησε σ’ ένα καφενεία, ζήτησε εξηγήσεις. Λέγεται ότι ο Αντύπας ρώτησε τον Σλήμαν: “Γιατί με κατηγορείς;” και ο πολιτικός-τσιφλικάς του απάντησε: “Σε κατηγορώ με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”. Τότε ο Αντύπας τον χαστούκισε δυνατά σχολιάζοντας: “Τότε κι εγώ σε χαστουκίζω με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”. Όπως γράφτηκε, “το χαστούκι ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα” και έδωσε το μέτρο της ανυποταγής απέναντι στους τσιφλικάδες, τους επιστάτες και φυσικά το κράτος. Τότε για δέυτερη φορά, ο φλογερός κοινωνικός επαναστάτης βρέθηκε στη φυλακή. Η απολογία του στη δίκη ήταν ένα δριμύ κατηγορώ ενάντια στο κράτος και τους τσιφλικάδες: “Εις τη Θεσσαλίαν η κατάστασις είναι αθλία και η εικών απαισία. Έλληνες αδελφοί μας, γυμνοί και κατίσχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώνται, χρησιμεύουσιν ως φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων”. Και η καταδίκη του, εικοσαήμερη φυλάκιση.

Η δολοφονία και η παρακαταθήκη 

Ο Μαρίνος Αντύπας ως επιστάτης έμενε στο ίδιο οίκημα με τον άτεγκτο συνάδελφό του, Ιωάννη Κυριάκο, τον αδίστακτο επιστάτη του Μεταξά. Στις 8 μαρτίου 1907, ο Αντύπας επέστρεψε στον Πυργετό και πήγε για ύπνο στο κονακι των επιστατών. Όταν προσπάθησε να ανέβει στον όροφο, διαπίστωσε ότι ο Κυριάκος είχε κλειδώσει την πόρτα του διαδρόμου και έτσι δεν μπορούσε ν’ ανέβει στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί μετά από μία κοπιαστική μέρα. Χτύπησε πέντε-έξι φορές την πόρτα του Κυριακού και στο τέλος του άνοιξε η γυναίκα του. Της έκανε παρατήρηση, αλλά αυτή δεν απάντησε. Σπάνια μιλούσε.dolofonia Antypa dimosievma Το επόμενο βράδυ, στις 8 Μαρτίου του 1907, ο Αντύπας βρήκε και πάλι την πόρτα κλειστή. Άρχισε να τη χτυπά με μεγαλύτερη ένταση αυτή τη φορά. Τότε ακούστηκε ο Κυριακός να λέει στη γυναίκα του: “Πήγαινε να ανοίξεις μωρέ σ’ αυτό το παλιόσκυλο”. Ακολούθησε έντονο φραστικό επεισόδιο, με τον Αντύπα να φωνάζει: “Γιατί έκλεισες την πόρτα, αφού ξέρεις ότι είμαι κάτω και σε λίγο θα αποσυρθούμε στα δωμάτιά μας;” Η ένταση κορυφώθηκε, με τον θηριώδη Κυριακό να αρπάζει τον μικροκαμωμένο Αντύπα και να τον τραβά στο δωμάτιό του. Οι μάρτυρες καταθέτουν ότι ξεκρέμασε την καραμπίνα από τον τοίχο και του έριξε. Η πρώτη μπαταριά τον τραυμάτισε ελαφρά, αλλά στη συνέχεια ο Κυριακός τον πυροβόλησε και δεύτερη φορά. Ο Αντύπας ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα στα χέρια του ξαδέρφου του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση. Τα τελευταία του λόγια ήταν η πολιτική του παρακαταθήκη στους αγρότες: “Ελευθερία, ισότης, αδελφότης”, ψέλλισε και πέθανε. photo057Ο αστυνόμος τηλεγράφησε αμέσως ότι “Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου”. Δηλαδή, προτού ακόμη αρχίσει η ανακριτική διαδικασία, οι αρχές είχαν βγάλει πόρισμα ότι ο Aντύπας χτύπησε πρώτος κι ότι ο δολοφόνος ήταν σε άμυνα. Ήταν φανερό ότι το κατεστημένο ήθελε να προστατέψει τον δολοφόνο και σίγουρα δεν στενοχωρήθηκε καθόλου που ο Αντύπας βγήκε από τη μέση. Η είδηση για τη δολοφονία απλώθηκε στον κάμπο σαν ανεξέλεγκτη φωτιά. Η σορός του Αντύπα μεταφέρθηκε από χωρικούς στη Λάρισα, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. “Είναι ανώτερον πάσης περιγραφής το μεγαλείον, όπερ ενείχεν η επιτάφιος πομπή, η συνέχουσα δε τα πλήθη συγκίνησις, ήτις εξερρήγνυτο, ενός πασχόντος λαού δύναται να παράσχη το μέτρον της μεγάλης συμφοάς”, έγραψε τότε η εφημερίδα Πανθεσσαλική. Ο Κυριακός δικάστηκε, αλλά το δικαστήριο με μια μνημειώδη απόφαση τον αθώωσε, επειδή το θύμα του διατάραξε τον ύπνο! Ο δικαστής δέχθηκε ότι ο Μαρίνος Αντύπας εφονεύθη έπειτα από “βρασμό ψυχικής ορμής, που δημιουργήθηκε λόγω του ακατάλληλου της ώρας και λόγω του ύπνου της οικογενείας του δολοφόνου”. Οι κολίγοι δεν ξέχασαν ποτέ τον Αντύπα, που έγινε θρύλος και σύμβολο. Ο θάνατός του ήταν σπόρος για τους αγώνες των αγροτών, που οδήγησαν στη μεγάλη εξέγερση στο Κιλιλέρ και τελικά στη νομοθετική ρύθμιση που έδωσε επιτέλους γη και δικαιώματα στους φτωχούς καλλιεργητές....

Το κολέγιο των φτωχών

BUNKER ROY

Δημοσίευση by ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.

Η επιστολή του Νίκου Ρωμανού στους δικαστές του

"Σκοπός αυτής της δήλωσης είναι να ξεκαθαριστούν οι προθέσεις για εσάς και το δικαστήριό σας.

Οι πράξεις που δεν συνδυάζονται με λέξεις ώστε να γίνεται σαφές το νοηματικό τους περιεχόμενο οδηγούν στην σύγχυση, ενώ οι λέξεις που δεν συνοδεύονται από πράξεις είναι κενά νοήματα μιας φλύαρης ουδετερότητας.

Εγώ βρίσκομαι εδώ σαν δηλωμένος και αμετανόητος εχθρός σας, δεν ζητιανεύω την επιείκειά σας, δεν επιζητώ τον διάλογο με εσάς και τους ομοίους σας. Οι αξίες μου βρίσκονται σε πόλεμο με τις δικές σας γι’ αυτό κάθε φράση που ξεστομίζω εναντίον σας είναι ξυράφι που χαρακώνει τις μάσκες της υποκρισίας σας και καθιστά σαφή τη θέση και το ρόλο του καθενός μας.

Συντάσσετε εκατοντάδες σελίδες δικογραφιών και σχηματίζετε συνεχώς νέες υποθέσεις για να μας θάψετε δεκάδες χρόνια στις φυλακές της δημοκρατίας σας.

Ετοιμάζεστε να μας επιβάλλετε «ειδικές συνθήκες κράτησης» που είναι το μόνο πραξικόπημα που έλειπε από το πάνθεο με τις «ειδικές μεταχειρίσεις» (μεταγωγές, δικαστήρια, νομοθεσίες) που κατασκευάζετε για να μας πολεμήσετε.

Οι απλοί νόμοι της φυσικής λένε ότι συνέπεια της δράσης είναι η αντίδραση.

Έξω απ’ αυτή τη δικαστική αίθουσα σε τόπους ελεύθερους υπάρχουν επαναστατημένοι άνθρωποι, σύντροφοι για μένα, τρομοκράτες για σας, που δεν σκοπεύουν ν’ ανεχτούν την εξόντωσή μας χωρίς πρώτα να κάνουν εσάς και τους πολιτικούς σας προϊστάμενους σας να ματώσουν.

Αν θέλετε μπορείτε να το εκλάβετε ως απειλή.

Εγώ πιστεύω ότι είναι η κυνική πραγματικότητα. Κάθε επιλογή έχει και το δικό της κόστος. Φαντάζομαι σαν δικαστές και υπηρέτες του νόμου θα συμφωνείτε μαζί μου σ’ αυτό.

Ας ρίξουμε όμως μια σύντομη ματιά στον θαυμαστό κόσμο σας. Βρισκόμαστε στην εποχή της ταχύτητας. Τα πάντα κινούνται γρήγορα δημιουργώντας διαρκώς συνθήκες εκτάκτου ανάγκης. Η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει πλέον εκτροχιαστεί, οι πληροφορίες και οι ειδήσεις ταξιδεύουν σε κλάσματα δευτερολέπτου, η τεχνολογία και η επιστήμη προοδεύουν με γιγαντιαίους ρυθμούς.

Δίπλα σε αυτά οι αντιφάσεις του σύγχρονου πολιτισμού εκρήγνυνται όλο και συχνότερα. Δεκάδες πυρκαγιές ανάβουν σε πόλεις που όλα έμοιαζαν ήρεμα και απειλούν να σπείρουν το χάος στην οργανωμένη τάξη του συστήματος.

Τέτοια γεγονότα δημιουργούν συνθήκες που μας εξηπηρετούν. Δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας με ανθρώπους πίσω από τα οδοφράγματα ώστε οι πράξεις βίας να γίνουν κομμάτι ενός ειδικότερου πολιτικού πλαισίου, ανοίγοντας έτσι την προοπτική του περάσματος τους στον αγώνα για την αναρχική επανάσταση.

Εκεί που η οργή συνδυάζεται με τη συνείδηση

Εκεί που συναντιούνται οι άνθρωποι που η φλόγα της ελευθερίας καίει τα σπλάχνα τους

Κάπου εκεί βρίσκονται και τα αποτυπώματά της δικής μου εξέγερσης.

Αναρχικής γιατί εχθρεύεται όλες τις εξουσίες που αναπαράγει ο άνθρωπος, μόνιμης γιατί δεν έχει στόχο τη μεταρρύθμιση αλλά την καταστροφή, υπαρξιακής γιατί μέσα από την εξέγερση εξωτερικεύοντας όλα εκείνα τα όμορφα συναισθήματα που θέλουμε να εξαπλωθούν στις καρδιές των εξεγερμένων.

Εξάλλου η ποιότητα της ζωής μετριέται σε στιγμές και συναισθήματα.

Με βάση την παραπάνω σχηματική περιγραφή καταλαβαίνετε ότι δεν έχετε κανένα περιθώριο να σταματήσετε το αναπόφευκτο. Την σύγκρουση των κόσμων μας.

Γι’ αυτό και δηλώσεις όπως αυτή έχουν αυτόν ακριβώς το σκοπό, να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα.

Δεν μπορείτε να μας λυγίσετε, δεν μπορείτε να σταματήσετε τη θύελλα που έρχεται.

Οι καιροί επιτάσσουν σκέψη, προσοχή και συνεχή αγώνα με όλα τα μέσα.

Ούτε βήμα πίσω!

Περισσότερη βία ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Δύναμη στους επικηρυγμένους αναρχικούς αντάρτες πόλης Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα.

Δύναμη σε όλους τους συντρόφους που βρίσκονται στην παρανομία.

Βάλτε τα λεφτά της επικήρυξης στον κ@@ο σας!

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!"

Περί Αξιοπρέπειας (Κρισναμούρτι)

                            

                                               jiddu krishnamurti 

Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα.

Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.

Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.

Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης.

Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου.

Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής.

Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.

Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό.
Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη.

Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα.

Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν’ αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται• δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του.

Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ’ αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα. Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία.

Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

Πηγή: Περί Αξιοπρέπειας (Κρισναμούρτι) - RAMNOUSIA

Λιαντίνης – Ο Ελληνικός πεσιμισμός…

~ Δημήτρης Λιαντίνης – “Τα Ελληνικά”.

 

Έρχομαι τώρα στα τέσσερα σημεία που δείχνουν την κακή πορεία της παιδείας μας.

Το πρώτο σημείο της άγνοιας και της πλάνης είναι ότι δεν μας έ­μαθαν ποτές, πως οι έλληνες στάθηκαν ένας κόσμος άκρα μελαγ­χολικός.

Το καθημέρα των ελλήνων είναι το όρος Σίπυλο της Νιόβης, ό­που όλες οι βρύσες στάζουνε λύπη. Η λιγνή Ελλάδα ήταν μία κλαίου­σα ιτιά. Εδώ ως και τα ζώα μύρουνται και δακρύζουν. Θυμήσου, για παράδειγμα, τα δάκρυα που χύνανε τα άλογα του Αχιλλέα [Ομήρου, Ρ 437-8].

Στη χλωρίδα του ελληνικού στοχασμού βασιλεύουν τα κλαδιά των νεκρών. Το κυπαρίσσι και ο ασφόδελος.

Ούτε πριν ούτε μετά, κανένας λαός δεν ερεύνησε τα άγνωστα της φύσης και τα μυστήρια της ψυχής, για να φτάσει το βαθύ σκοτάδι και το συμπαγές μηδέν που φτάσανε οι έλληνες.

Κανένας λαός δεν βυθίστηκε όσο οι έλληνες στη μαύρη χολή του απαίσιου και της ματαιότητας. Μαύρη χολή. Μελαγχολία αλλιώς.

Βούδας, Σοπενχάουερ και όλες οι φιλοσοφίες του πεσσιμισμού και της άρνησης, μπροστά στον καημό των ελλήνων είναι αθλοπαι­διές και αθύρματα.

Και καμία θεωρία που υψώθηκε στο γενικό δεν άφηκε να της ξε­φύγουν τόσες φωνές αίρεσης, παράπονου, και απόγνωσης, όσο η κο­σμοθεωρία των ελλήνων.

Οι έλληνες είναι οι αυτουργοί, οι πρωτουργοί, και οι δημιουργοί του θρήνου και της σφοδρής σιωπής. Πρώτοι αυτοί δουλέψανε το νόημα της μοίρας και της συμφοράς. Σε σχέση με τον άνθρωπο, το άδικο το είδαν σε κλίμακα πανανθρώπινη. Και σε σχέση με τον κό­σμο, το κακό το είδαν σε κλίμακα παγκόσμια. Το κακό που είδαν οι έλληνες στη φύση η σύγχρονη φυσική το ονόμασε εντροπία, και τό ‘κλεισε στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.

Είναι παράξενο που ετούτος ο Καύκασος της μοναξιάς και του πά­γου φαίνεται πως δεν φαίνεται στα έργα και στα λόγια τους.

Καθώς τα καράβια τους ταξιδεύουν στις γλαυκοκύανες θάλασσες, το μαγνάδι της επιφάνειας δεν αφήνει να φανεί πουθενά, ότι σε ό­λους εκείνους τους πλησίστιους πλόες λάμνει η βέβαιη αίσθηση και η βέβαιη γνώση τους για το κακό του κόσμου και για το άδικο του ανθρώπου.

Από ένα σημείο μάλιστα και πέρα αυτό το παράξενο γίνεται θαυμαστό. Γιατί όλος εκείνος ο κόσμος του θρήνου μετουσιώνεται σε κατανόηση και σε πικρή περηφάνεια. Γίνεται δηλαδή η ελληνική τέχνη.

Γίνεται εγκαρτέρηση, ήμερη κυριαρχία του λόγου στο άλογο, ό­ραση και εννόηση της βαθύτερης οργάνωσης του σύμπαντος.

Γίνεται το μελαγχολικό μειδίαμα ενός μελλοθάνατου που βλέπει ότι πεθαίνει. Δεν αφήνεται όμως στην παρηγοριά που προσφέρεται να του δώσει ο λόγος των γύρω του ότι θα ζήσει χρόνια ακόμη.

Αυτός ο μεταπλασμός της μελαγχολίας των ελλήνων...

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ...ΑΚΟΥΤΕ;

Σαν σήμερα 14 Ιουλίου 1896, γεννιέται στη Λεόν της Ισπανίας ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Σαν σήμερα 14 Ιουλίου 1896, γεννιέται στη Λεόν της Ισπανίας ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, αναρχοσυνδικαλιστής, αναρχικός, ληστής τραπεζών και λαικός ήρωας της Ισπανίας.
Γιος ένος εργάτη των σιδηροδρόμων που δήλωνε ελευθεριακός σοσιαλιστής, ο Ντουρούτι θα πιάσει δουλειά από τα δεκατέσσερα του στους σιδηροδρόμους ως εκπαιδευόμενος μηχανικός τρένων. Από πολύ νωρίς θα οργανωθεί στο μεγάλο συνδικάτο των σοσιαλιστών της UGT. Θα συμμετάσχει στην μεγαλη απεργία που προκύρηξε η UGT το 1917. Η απεργία θα χτυπηθεί από το στρατό με εβδομήντα νεκρούς εργάτες και πεντακόσιους τραυματίες. Πάνω από δύο χιλιάδες απεργοί θα φυλακιστούν χωρίς δίκη. Ο Ντουρούτι διαφεύγει καταζητούμενος στη Γαλλία όπου και θα δουλέψει στα τρένα μέχρι το 1920 όποτε και γυρνάει πίσω μέσω της χώρας των Βάσκων όπου και θα δημιουργήσει την ομάδα "Οι εκδικητές" μαζί με τους αναρχικούς Ρουίθ, Μαρσελίνο ντελ Κάμπο και Σουμπερβιόλα. Μέλη της ομάδας θα προσπαθήσουν να εκτελέσουν το βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσο ΧΙΙΙ χωρίς επιτυχία. Ο Ντουρούτι θα μεταβεί στη Βαρκελώνη ύστερα απο κάλεσμα της CNT ( το συνδικάτο των αναρχοσυνδικαλιστών ) για να συμβάλει στην οργάνωση του συνδικάτου στη περιοχή αλλά και των αναρχικών, που δέχονταν μεγάλη καταστολή από το κράτος και τα αφεντικά.
Ως απάντηση στις ομάδες πληρωμένων δολοφόνων που έστελναν τα αφεντικά και η αστυνομία στους συνδικαλιστές, θα δημιουργηθεί η αναρχική ομάδα Los Solidarios, από τους Ντουρούτι, Φρανθίσκο Ασκάσο και Γκαρθία Ολιβέρ και άλλους εργάτες και εργάτριες.
Όταν θα αναλάβει την εξουσία η δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα, η ομάδα θα οργανώσει επιθέσεις σε στρατώνες της Guardia Civil και του στρατού, στη Βαρκελώνη και σε συνοριακούς σταθμούς.
Το όνομα της ομάδας θα εμπλακεί στην υπόθεση της εκτέλεσης του Καρδινάλιου Σολντεβίλα ως απάντηση για τη δολοφονία από τα αφεντικά του γ.γ. της CNT Σαλβαδόρ Σεγκί και ο Ντουρούτι θα αναγκαστεί να διαφύγει για τη Λατινική Αμερική, μαζί με τους Ασκάσο και Ολιβέρ. Εκεί θα ταξιδέψουν σε πολλά μέρη και θα επισκεφτούν τη Κούβα, πραγματοποιώντας ληστείες τραπεζών για τη χρηματοδότηση του αγώνα πίσω στην Ισπανία.
Η ομάδα θα γυρίσει στην Ευρώπη και θα συλληφθεί στη Γαλλία όπου και θα ξεσπάσει ένα διεθνές κύμα αλληλεγγύης ώστε να μην εκδοθούν στην Ισπανία.
Με την πτώση της μοναρχίας το 1931 θα επιστρέψουν στην Ισπανία και θα αποκτήσουν μεγάλη επιρροή στους κόλπους της CNT αλλά και της FAI( Fedaration Anarchista Iberica) της αναρχικής ομοσπονδίας η οποία είχε δημιουργηθεί το 1927.
Στις 19 Ιουλίου του 1936 ο Ντουρούτι και η ομάδα του θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πραξικοπήματος των φασιστών και στην ήττα του στη Βαρκελώνη. Κατά τη διάρκεια της μάχης θα σκοτωθεί ο Φρανθίσκο Ασκάσο στη πλατεία Ράμπλας από σφαίρα στο κεφάλι.
Με την έναρξη του πολέμου ο Ντουρούτι θα τεθεί επικεφαλής μιας ταξιαρχίας 3.000 αναρχικών η οποία αργότερα θα ονομασθεί Ταξιαρχία Ντουρούτι και οι αριθμοί της θα φτάοσυν τους 10.000. θα ξεκινήσουν από τη Βαρκελώνη για την Αραγονία, νικώντας συνέχεια και απελευθερώνοντας πόλεις και χωριά στο δρόμο για την απελευθέρωση της Σαραγόσα που ήταν στρατηγικής σημασίας για την έκβαση του πολέμου και βρίσκονταν στα χέρια των φασιστών. Οι περιοχές που απελευθώσε ο Ντουρούτι κολλεκτιβοποιήθηκαν αμέσως από τους αγρότες κατοίκους.
Η ταξιαρχία θα σταματήσει λίγο έξω από από τη Σαραγόσα και ο Ντουρούτι θα πεισθεί από τη κυβέρνηση του δημοκρατικού μετώπου να μεταβεί στη Μαδρίτη για να βοηθήσει στην άμυνα της πόλης που κατέρρεε από τη πολιορκία των φασιστών. Η ταξιαρχία Ντουρούτι θα κρατήσει την άμυνα με τίμημα τους περισσότερους νεκρούς αλλά και τον θάνατο του ίδιου του Ντουρούτι στις 19 Νοεμβρίου 1936 από αδέσποτη σφαίρα, την ίδια στιγμή που οι κομμουνιστές και σοσιαλιστές υπουργοί έφευγαν με λιμουζίνες βράδυ από τη περιοχή.
Η κηδεία του Ντουρούτι θα γίνει μερικές μέρες αργότερα στη Βαρκελώνη και 500.000 άνθρωποι θα παραστούν. Η Βαρκελώνη, η πόλη των αναρχικών θα αποχαιρετήσει τον Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι με το Hijos del Pueblo ( Τα παιδιά του λαού ) τον ύμνο των Ισπανών αναρχικών.
θα ταφεί στο κάστρο του Monjuic , ιστορικό τόπο φυλακίσεων και βασανιστηρίων για την εργατική τάξη.