'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας'

Μερικές αλήθειες που δεν ήξερες για το 1821 και οι ομοιότητες με το σήμερα

Ο συγγραφέας του 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας', Θεόδωρος Παναγόπουλος, αμφισβητεί όσα γράφουν τα σχολικά βιβλία της ιστορίας για την Επανάσταση.

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία', αναφέρει ο Βασίλης Ραφαηλίδης στην 'Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους (1830-1974)'. Κι όταν και τα καθάρματα γράφουν ιστορία, τότε η ιστορία περιλαμβάνει και αδικίες. Η αδικία και κατ' επέκταση η απόδοση δικαιοσύνης ήταν το κίνητρο που ώθησε τον Θεόδωρο Παναγόπουλο να γράψει 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας', ένα βιβλίο που αμφισβητεί πολλά από όσα θεωρούσαμε ως θέσφατα για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, απλά και μόνο επειδή αναφέρονται στα σχολικά βιβλία.

''Μελετώντας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια όσα έχουν γραφτεί για το '21, σχημάτισα τη γνώμη πως η Επανάσταση προδόθηκε τόσο από μέσα όσο και απέξω'', μου ανέφερε ο Παναγόπουλος στην αρχή της συζήτησής μας, ο οποίος ως, συνταξιοδοτημένος, δικαστής ενοχλήθηκε από τις ιστορικές αδικίες και θέλησε μέσω του βιβλίου του να αποδοθεί δικαιοσύνη. ''Ήθελα, σύμφωνα με τη δική μου συνείδηση, να ξεκαθαρίσω ποιοι ήταν πραγματικά αγνοί και ποιοι ιδιοτελείς. Έτσι, ξεκίνησα να ερευνώ τα πρόσωπα και τα γεγονότα, μία έρευνα που κατέληξε στη συγγραφή του 'Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας''.

>''Ενώ η Επανάσταση ξεκίνησε αρκετά καλά, την πρόδωσαν από μέσα οι κοτζαμπάσηδες και οι πρόκριτοι. Δεν την ήθελαν, γιατί περνούσαν καλά επί τουρκοκρατίας. Είχαν αποκτήσει πολύ σημαντική πολιτική δύναμη, γιατί είχαν τον έλεγχο της οικονομίας, εισπράττοντας τους φόρους για λογαριασμό του σουλτάνου, κρατώντας ένα τεράστιο μερίδιο για τους ίδιους. Είχαν φτάσει στο σημείο να διορίζουν και να απολύουν ακόμα και τον πασά της Τριπολιτσάς, τον Οθωμανό διοικητή της Πελοποννήσου. Επομένως, δεν ήθελαν ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, γιατί θα έχαναν τα προνόμια και τις περιουσίες τους''.

> ''Απέξω την Επανάστση πρόδωσαν οι Φαναριώτες και όσοι ήρθαν μαζί τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Καρατζάς που ήρθαν από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες κι έφεραν μαζί τους διάφορους περίεργους νεαρούς τύπου Πολυζωίδη και Σκουφά, οι οποίοι αργότερα έγιναν ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Καποδίστρια. Όλοι αυτοί που ήρθαν απέξω δεν ήταν πάνω από είκοσι ετών. Πολέμησαν τους οπλαρχηγούς που είχαν ξεκινήσει την Επανάσταση και έτσι στην πραγματικότητα την πρόδωσαν. Θα ήμασταν ένα διαφορετικό κράτος, ίσως πιο ευτυχισμένο, πιο ειρηνικό και εντελώς ανεξάρτητο αν δεν σκότωναν τον Καποδίστρια, ο οποίος είχε όνειρα να φτιάξει μια Ελλάδα μεγάλη, ισχυρή και ανεξάρτητη''.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις

> ''Δεν θα έλεγα πως η ελληνική επανάσταση ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας των Μεγάλων Δυνάμεων. Η ουσία ήταν πως η Αγγλία και η Γαλλία δεν ήθελαν να κατέβει η Ρωσία στη Μεσόγειο. Με βάση αυτή τη λογική, λοιπόν, εμπόδιζαν την Ελλάδα να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Ήθελαν να γίνει αυτόνομη επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως ήταν η Μολδοβλαχία. Αναγκάστηκαν μαζί με τους Τούρκους να δεχτούν την αυτονομία, όταν οι Ρώσοι έφτασαν με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο στα πρόθυρά της Κωνσταντινούπολης. Ο σουλτάνος πιεζόμενος πλέον και από τους Αγγλογάλλους δέχτηκε την ανεξαρτησία κι έτσι φτάσαμε στο σχηματισμό ενός μικρού ελληνικού κράτους που περιλάμβανε την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τη Στερεά Ελλάδα.

> ''Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν αποφασίσει η Ελλάδα να είναι φόρου υποτελής στο σουλτάνο και ο αρχηγός της αυτόνομης πολιτείας να διορίζεται μετά από έγκριση του σουλτάνου. Την Ελλάδα την ήθελαν προτεκτοράτο. Την ανεξαρτησία την δέχτηκαν κατά ανάγκη, αλλά περιορισμένη. Αποφάσισαν να την κάνουν προτεκτοράτο και αφού επελέγη ο Καποδίστριας από την Εθνοσυνέλευση άρχισαν να τον υποσκάπτουν. Οι Άγγλοι έβαλαν από πίσω του τον πράκτορας τους, τον Μαυροκορδάτο. Δημιούργησαν το κοινό της Ύδρας, άρχισαν να λένε στα νησιά να μην πληρώνει κανείς φόρο στην κυβέρνηση και στο τέλος τον δολοφόνησαν, μέσω των  Μαυρομιχαλαίων. Κάπως έτσι ξεκίνησε η απόλυτη εξάρτησή μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και φτάσαμε μέχρι τον ερχομό του Όθωνα''.

> ''Πιστεύω πως θα είχαμε καταφέρει να ανεξαρτητοποιηθούμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις, τα δάνεια τους και το Ναυαρίνο. Τον πρώτο χρόνο της επανάστασης είχαμε όλο νίκες. Από τη στιγμή που ανακατεύτηκε ο Μαυροκορδάτος, ο οποίος εξυπηρετούσε τα αγγλικά συμφέροντα, είχαμε όλο ήττες. Στην ανεξαρτησία δεν έπαιξε ρόλο το Ναυαρίνο. Όλο αυτό ξεκίνησε από παρεξήγηση, αφού ένα αγγλικό πλοιάριο με λευκή σημαία κινήθηκε προς στην τουρκική ναυαρχίδα για να ζητήσει να συζητήσουν. Οι Τούρκοι το πυροβόλησαν, σκοτώθηκε ένας δόκιμος και ξεκίνησε η μάχη. Θα τα είχαμε καταφέρει και χωρίς το Ναυαρίνο''.

> ''Όσον αφορά το δάνειο, λειτούργησε διαιρετικά για τους Έλληνες. Οι Άγγλοι μας ήθελαν διαιρεμένους. Για αυτό και δημιούργησαν ένα ολιγαρχικό κόμμα, το κόμμα των αρχόντων με τους κοτζαμπάσηδες και τους Κουντουριώτηδες, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονταν οι Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος. Τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη τους δολοφόνησαν, ενώ τον Κολοκοτρώνη τον φυλάκισαν. Η Αγγλία εκείνα τα χρόνια χρησιμοποιούσε το σύστημα 'διαίρει και βασίλευε''.

> ''Πώς θα τα καταφέρναμε χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις; Τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης (1821-22), είχαμε έξι νίκες και καμία ήττα σε μάχες. Στα τέλη του '21 ήρθε ο Μαυροκορδάτος και από το '22 που έκανε το σύνταγμα μέχρι το '32 δεν κερδίσαμε ούτε μία μάχη. Γνωρίσαμε  δέκα ήττες από την Πάτρα και την Κόρινθο μέχρι το Μανιάκι με τον Παπαφλέσσα και τη Σφακτηρία. Μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα, είχαμε πέντε καταδίκες όπως αυτές του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη, οχτώ δολοφονίες και δύο εμφύλιους πολέμους. Είχαμε 200.000 νεκρούς, αναπήρους και αιχμαλώτους και σκεφτείτε πως εκείνο το διάστημα ο πληθυσμός της χώρας ήταν 900.000, άρα χάθηκε το 1/4 του πληθυσμού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής των Άγγλων, για αυτό πιστεύω πως η Επανάσταση θα πετυχαίναμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις''.

> ''Πήραμε, επίσης δάνεια, τα οποία τα κατασπαταλήσαμε. Από τις 2.000.000 λίρες των δανείων έφτασαν στην Ελλάδα οι 800.000. Τα λεφτά τα έφαγαν ο Κουντουριώτης με τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο. Μ' ένα μέρος αυτών των χρημάτων παραγγείλαμε φρεγάτες από τα ναυπηγία της Αγγλίας οι οποίες δεν ήρθαν ποτέ γιατί την ίδια περίοδο τα αγγλικά ναυπηγεία είχαν παραγγελίες από τον Μεχμέτ Άλη, τον πατέρα του Ιμπραήμ και καθυστέρησαν τις ναυπηγήσεις των ελληνικών πλοίων για να προλάβουν να στείλουν στην Αίγυπτο τις δικές του παραγγελίες, ώστε να έχει τη δυνατότητα ο Ιμπραήμ να φτάσει στην Πελοπόννησο χωρίς να βρει αντίσταση''.

> ''Δυστυχώς το '21 δεν είχαμε την κατάλληλη ηγεσία. Είχαμε τον Μαυροκορδάτο και τον Κωλέττη. Το '22 ο Μαυροκορδάτος στο σύνταγμα της Επιδαύρου, έβαλε ένα άρθρο που έλεγε πως ο αρχηγός του στρατού (δηλαδή ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης ή όποιος θα γινόταν αρχιστράτηγος) δεν μπορούσε να κάνει καμία πολεμική επιχείρηση χωρίς την άδεια της βουλής. Την βουλή απάρτιζαν άνθρωποι του Ζαΐμη και του Μαυροκορδάτου. Με τα μέσα της εποχής φανταστείτε να έρχεται από τα Μέγαρα ο Κιουταχής με 10.000 στρατιώτες και να πρέπει ο αρχιστράτηγος να πάει στην Τρίπολη να βρει τη βουλή, να συνεδριάσει και να του δώσει την άδεια. Έλεος. Αυτό είναι ανήκουστο. Και όμως είχε γίνει.''

Ο Λόρδος Βύρωνας και η Εκκλησία

> ''Αφού ο Βύρωνας ήταν σπουδαίος φιλέλληνας γιατί δάνεισε λίρες αναγκάζοντάς μας να υποθηκεύσουμε τις αλυκές του Μεσολογγίου και το χρέος το πλήρωσε μετά η ελληνική πολιτεία στους κληρονόμους του; Η εκκλησία έπαιξε και αυτή αρνητικό ρόλο. Είχε αφορίσει τον Ρήγα και τον Κολοκοτρώνη, τον οποίο κυνήγησε για να τον εξολοθρεύσει. Η Εκκλησία αποκαλούσε βασιλέα τον σουλτάνο και διέδιδε ότι εκείνος μας αγαπούσε. Αυτό ξεκίνησε από την εποχή του Γεννάδιου, ο οποίος είχε πει μετά την άλωση της Πόλης πως ο Θεός μας τιμώρησε γιατί φύγαμε από το δρόμο του''.

Η ιστορική αλήθεια και οι ομοιότητες με το σήμερα

> ''Έχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από την Επανάσταση. Πιστεύω πως είναι αρκετά για να μάθουμε επιτέλους την αλήθεια. Αν είχαμε μάθει από μικροί ότι ο Όθωνας κυβερνούσε απολυταρχικά και είχε μαζέψει γύρω του όλα τα καθάρματα τα οποία έκανε στρατηγούς και αντιστράτηγους, αν ξέραμε ότι τα δάνεια μας σκλαβώνουν, αν μας έλεγαν αυτό που έλεγε ο Καποδίστριας ότι ό 'ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης', ίσως η Ελλάδα ήταν μια καλύτερη χώρα με πιο υπεύθυνους πολίτες. Όχι πολίτες που ακούν τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο που μονοπωλούσαν την εξουσία από το '22 μέχρι το '62 και συνεπώς έγραψαν την ιστορία όπως ήθελαν εκείνοι''.

> ''Αν δεν σου λένε την αλήθεια πως να έχεις άποψη; Σήμερα λέμε για το αν πρέπει να φύγουμε ή όχι από το ευρώ. Δεν κάθεται όμως κάποιος να μας πει τις συνέπειες του αν φύγουμε και τις συνέπειες του αν μείνουμε. Κοιτάνε την καρέκλα τους και οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η νυν. Να λοιπόν γιατί χρειάζεται να μαθευτεί η αλήθεια στα σχολεία και να μάθουν τις ευθύνες τους οι μαθητές από παιδιά, αλλιώς γίνονται πρόβατα. Ραγιάς ξέρετε τι σημαίνει; Ο 'ράγιας' προέρχεται απ΄την αραβική λέξη 'ράγι' που σημαίνει κοπάδι. Ραγιάς ήταν το κοπάδι του σουλτάνου. Ο σουλτάνος της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε δικαίωμα πάνω στο κοπάδι να το σφάξει ή να το κάνει ό,τι θέλει. Ραγιάδες θέλουμε; Πρόβατα; Εγώ ως μαθητής από την επαρχία δεν ήξερα τίποτα πέρα από αυτά που έγραφαν τα βιβλία. Τέλειωσα το σχολείο και δεν ήξερα ποιος είναι ο Μωάμεθ και ο Μαρξ. Τι φοβόντουσαν; Πώς αν τους μάθαινα θα γινόμουν μουσουλμάνος ή κομμουνιστής;''

> ''Η σημερινή πολιτική σκηνή είναι ταυτόσημη με αυτή του 1821. Ποτέ κανείς δεν λογαριάζει το λαό. Τότε τα έτρωγαν οι κοτζαμπάσηδες μέσω των φόρων, σήμερα οι πλούσιες οικογένειες δεν φορολογούνται και ο λαός υποφέρει. Οι βουλευτές που έχουμε θα έπρεπε να ντρέπονται. Αν είχαμε πολίτες σκεπτόμενους δεν θα ψήφιζαν κανέναν από αυτούς. Όταν το '21 ήρθε ο Καποδίστριας δεν δέχτηκε να πάρει βουλευτική αποζημίωση ούτε ένα φοίνικα και πέθανε χωρίς να έχει τίποτα. Οι σημερινοί βουλευτές δεν δέχονται καμία περικοπή κι έχουν τόσα προνόμια. Να γιατί χρειάζεται πολίτης με μυαλό. Για να μην είναι πρόβατο του καθενός''.

>''Το '21 πέρα από τους Άγγλους υπήρχαν οι Βαυαροί, οι οποίοι εκείνη την εποχή έκαναν την πρώτη γερμανική κατοχή στην Ελλάδα. Έφεραν τον ανήλικο Όθωνα και κυβερνούσαν μέσω των αντιβασιλέων. Με τον Όθωνα ήρθαν 3.500 Βαυαροί, οι οποίοι έστησαν δύο σκουριασμένες λαιμητόμους, σε Χαλκίδα και Ναύπλιο και άρχισαν να κόβουν κεφάλια. Κάλεσαν στο Ναύπλιο τον στρατό που είχε φτιάξει ο Καποδίστριας που αποτελούνταν από όσους πολέμησαν στην Επανάσταση, τον αφόπλισαν και μετά τον ξαπόστειλαν. Οι περισσότεροι πήγαν στα βουνά και έγιναν ληστές. Οι άλλοι περάσαν από τη Λαμία και πάνω και πήγαν με τους Τούρκους που μέχρι τότε πολεμούσαν και λήστευαν τους Έλληνες. Δηλαδή έφυγαν από τη χώρα όσοι πολέμησαν τους Τούρκους και έμειναν οι Βαυαροί. Έφτασαν στο σημείο να πιάσουν τον Πλαπούτα και τον Κολοκοτρώνη και να τους καταδικάσουν σε θάνατο. Η πρώτη γερμανική κατοχή έγινε τότε με τις ξιφολόγχες, η δεύτερη έγινε το 1941 και από το 2010 έχουμε νέα γερμανική κατοχή. Αυτή τη φορά οι ξιφολόγχες αντικαταστάθηκαν με χάρτινες ξιφολόγχες όπως το ευρώ.''

>''Από την ελληνική ιστορία νιώθω περήφανος για τη στάση του Κολοκοτρώνη, περήφανος και λυπημένος που χάθηκε για τη συμπεριφορά του ο Καποδίστριας. Περήφανος για το Νικηταρά και για τη Μαντώ Μαυρογένους. Για όλους τους ανθρώπους με αξία που έδωσαν τη ζωή και τη ψυχή τους για τον Αγώνα και στους οποίους οφείλεται η ελευθερία μας''.

Οι Τούρκοι, το ελληνικό DNA και οι παρελάσεις

> ''Σήμερα ο Ερντογάν οραματίζεται να επανιδρύσει την οθωμανική αυτοκρατορία. Στο σχολείο οι Τούρκοι τα μαθαίνουν πιο λάθος ακόμα και από εμάς. Και εμείς σφάζαμε Τούρκους και εκείνοι μας έσφαζαν. Η ιστορία θα έπρεπε να είναι αντικειμενική. Να λέει τι κάναμε εμείς στη Μικρά Ασία και τι έκαναν εκείνοι στη Σμύρνη. Ποντάρουν, όμως, και οι δύο στο συναισθηματισμό και το αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε από το 15ο αιώνα σε μια αντιπαλότητα που δεν λέει να τελειώσει. Θα μπορούσαμε να έχουμε καλές σχέσεις με τους Τούρκους, οι οποίες θα ωφελούσαν και τις δύο πλευρές. Αντ' αυτού οι Γερμανοί και οι Αμερικάνοι πουλάνε εξοπλισμούς και στους δυο μας και γλεντούν με τα λεφτά μας''.

> ''Σε αυτό τον τόπο κατοικούσαν κάποιοι άνθρωποι που ανέπτυξαν τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία. Από το 146μ.Χ. που έπεσε η Ελλάδα κι έγινε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έπαψαν να υπάρχουν Έλληνες. Υπήρχαν Ρωμιοί. Δημιουργήθηκε ανατολικό και δυτικό κράτος και είχαμε αυτοκράτορες που κανείς δεν ήταν Έλληνας. Η Ελλάδα δεν έχει σχέση με το Βυζάντιο αν και προσπάθησαν να μας πολιτογραφήσουν βυζαντινούς. Εκείνο που διασώθηκε από τον ελληνισμό της αρχαιότητας ήταν η γλώσσα χάρη στις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά κυρίως χάρη στο γεγονός πως τα Ευαγγέλια είχαν γραφτεί στα ελληνικά. Όσον αφορά το ελληνικό DNA, κανείς λαός δεν είναι καθαρός. Από εδώ έχουν περάσει, Αρβανίτες, Ενετοί, Τούρκοι και τόσοι άλλοι. Έχουμε και τούρκικο αίμα, αλλά και οι Τούρκοι ελληνικό. Ξέρετε πόσο ελληνικό αίμα έχουν οι Τούρκοι ως απόγονοι γενιτσάρων;''

> ''Οι παρελάσεις αποτελούν τρόπο επίδειξης και δεν έχουν κάποια χρησιμότητα. Τέτοιες μέρες θα μπορούσαν να γίνονται διαλέξεις στα σχολεία σχετικά με το τι έγινε το '21, αλλά οι παρελάσεις και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου θέλουν να τονίσουν το εθνικό φρόνημα και τίποτα άλλο. Δεν βοηθά σε τίποτα να βγαίνουν οι επίσημοι να στρίβουν τα κεφάλια και να κοιτούν τ' άρματα. Αυτό που βοηθά είναι να πουν την αλήθεια. Στη Γερμανία και στην Αγγλία γίνονται παρελάσεις; Ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε όσους αγωνίστηκαν για την Επανάσταση είναι να σεβόμαστε και να μνημονεύουμε αυτούς που μας ελευθέρωσαν και να τους θεωρούμε πρότυπα των οποίων τη ζωή πρέπει να ακολουθούμε''.

Μαρίνος Αντύπας

Μαρίνος Αντύπας, ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε. Ο δράστης αθωώθηκε, επειδή το δικαστήριο έκρινε ότι ο Αντύπας τον ξύπνησε και αυτό τον εκνεύρισε!...

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στην Κεφαλλονιά. Μαθητής ακόμα στο Γυμνάσιο του Αργοστολίου ήρθε σε επαφή με τις ριζοσπαστικές ιδέες της εποχής και έγινε από τους πρώτους φλογερούς σοσιαλιστές. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και συμμετείχε στην κρητική επανάσταση κατά των Τούρκων το 1897, όπου γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Συνελήφθη το 1905, επειδή κατήγγειλε δημόσια τα Ανάκτορα για προδοσία. Όταν αποφυλακίστηκε, επέστρεψε στην Κεφαλλονιά και εξέδωσε εφημερίδα με τον τίτλο “Ανάστασις”, με την οποία κατήγγειλε τις άρχουσες τάξεις. Μετά από μια σύντομη διαμονή στη Ρουμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1906 ο Αντύπας έφθασε στη Θεσσαλία και ανέλαβε επιστάτης στη γη του θείου του. Για να δεχθεί τη θέση, έθεσε τους όρους του και έλαβε ρητή διαβεβαίωση ότι θα ασκούσε το έργο του με απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Φυσικά, η συμπεριφορά του δεν θύμιζε σε τίποτα τους βάναυσους και τρομακτικούς επιστάτες των περισσότερων τσιφλικάδων, που καταπατούσαν κάθε δικαίωμα κολίγων. Ο Μαρίνος Αντύπας αναπόφευκτα ήρθε σε αντιπαράθεση με τον επιστάτη του Μεταξά, τον σκληρό και θηριώδη Κυριακό. Ο Αντυπας ζήτησε την απόλυσή του, αλλά δεν εισακούσθηκε γιατί ο άλλος επιστάτης δεν ανήκε στη δικαιοδοσία του Σκιαδαρέση. Το μόνο που κατάφερε ήταν να εξασφαλίσει έναν έχθρο που σύντομα αποδείχθηκε θανάσιμος!

 Οκτάωρο και δικαιώματα  

Από την πρώτη γνωριμία,ο Μαρίνος προκάλεσε αίσθηση στους κολίγους που τον άκουγαν να τους “δασκαλεύει” για οκτάωρο και εργασιακά δικαιώματα. Να απαιτεί σχολεία για τα φτωχά παιδιά, δρόμους και γιατρούς για όλους. Να ζητά να γκρεμιστούν τα χαμόσπιτα, οι ονομαζόμενες χαμοκέλες, και να χτιστούν κανονικά σπίτια για τους εργάτες της γης. Εκείνο όμως που πραγματικά σόκαρε, ήταν ότι εξέφραζε ανοικτά το αίτημα να δοθεί γη στους ακτήμονες εργάτες, γη που θα την έπαιρναν από τους τσιφλικάδες! Έτσι, το αίτημα της αναδιανομής εκφραζόταν απροκάλυπτα και ηχηρά για πρώτη φορά στην απελευθερωμένη από τους Τούρκους Ελλάδα. Ο Αντύπας δεν ήταν παθητικός σοσιαλιστής που διακήρυττε τις ιδέες του μόνο σε όσους τον συναναστρέφονταν. Γύριζε στα καφενεία και παρακινούσε τους αγρότες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δικαιώματα που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν καν, καθώς θεωρούσαν την κακοποίηση και την εκμετάλλευση τους άδικο, αλλά νόμιμο δικαίωμα των τσιφλικάδων. Γρήγορα απέκτησε κι άλλους φανατικούς εχθρούς που σχεδίαζαν την εξόντωσή του.  

Το χαστούκι στον Σλήμαν 

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αντύπα άρχισε με το φραστικό επεισόδιο που είχε στην Αθήνα με τον Αγαμέμνονα Σλήμαν, γιο του περίφημου αρχαιολόγου που ανακάλυψε την Τροία. Ο Σλήμαν ήταν βουλευτής και μεγαλοτσιφλικάς στην Αγιά Θεσσαλίας. Με απαξιωτικό τρόπο αυτός και κυρίως η ελληνογερμανίδα γυναίκα του αποκαλούσαν τον Αντύπα “λούμπεν” και εξέφραζαν δημόσια την απέχθειά τους, λέγοντας ότι “είναι θρασύς” που τολμά να περνά από μπροστά τους και να τους κοιτάζει. Ο Αντύπας το πληροφορήθηκε και, όταν τυχαία τους συνάντησε σ’ ένα καφενεία, ζήτησε εξηγήσεις. Λέγεται ότι ο Αντύπας ρώτησε τον Σλήμαν: “Γιατί με κατηγορείς;” και ο πολιτικός-τσιφλικάς του απάντησε: “Σε κατηγορώ με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”. Τότε ο Αντύπας τον χαστούκισε δυνατά σχολιάζοντας: “Τότε κι εγώ σε χαστουκίζω με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”. Όπως γράφτηκε, “το χαστούκι ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα” και έδωσε το μέτρο της ανυποταγής απέναντι στους τσιφλικάδες, τους επιστάτες και φυσικά το κράτος. Τότε για δέυτερη φορά, ο φλογερός κοινωνικός επαναστάτης βρέθηκε στη φυλακή. Η απολογία του στη δίκη ήταν ένα δριμύ κατηγορώ ενάντια στο κράτος και τους τσιφλικάδες: “Εις τη Θεσσαλίαν η κατάστασις είναι αθλία και η εικών απαισία. Έλληνες αδελφοί μας, γυμνοί και κατίσχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώνται, χρησιμεύουσιν ως φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων”. Και η καταδίκη του, εικοσαήμερη φυλάκιση.

Η δολοφονία και η παρακαταθήκη 

Ο Μαρίνος Αντύπας ως επιστάτης έμενε στο ίδιο οίκημα με τον άτεγκτο συνάδελφό του, Ιωάννη Κυριάκο, τον αδίστακτο επιστάτη του Μεταξά. Στις 8 μαρτίου 1907, ο Αντύπας επέστρεψε στον Πυργετό και πήγε για ύπνο στο κονακι των επιστατών. Όταν προσπάθησε να ανέβει στον όροφο, διαπίστωσε ότι ο Κυριάκος είχε κλειδώσει την πόρτα του διαδρόμου και έτσι δεν μπορούσε ν’ ανέβει στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί μετά από μία κοπιαστική μέρα. Χτύπησε πέντε-έξι φορές την πόρτα του Κυριακού και στο τέλος του άνοιξε η γυναίκα του. Της έκανε παρατήρηση, αλλά αυτή δεν απάντησε. Σπάνια μιλούσε.dolofonia Antypa dimosievma Το επόμενο βράδυ, στις 8 Μαρτίου του 1907, ο Αντύπας βρήκε και πάλι την πόρτα κλειστή. Άρχισε να τη χτυπά με μεγαλύτερη ένταση αυτή τη φορά. Τότε ακούστηκε ο Κυριακός να λέει στη γυναίκα του: “Πήγαινε να ανοίξεις μωρέ σ’ αυτό το παλιόσκυλο”. Ακολούθησε έντονο φραστικό επεισόδιο, με τον Αντύπα να φωνάζει: “Γιατί έκλεισες την πόρτα, αφού ξέρεις ότι είμαι κάτω και σε λίγο θα αποσυρθούμε στα δωμάτιά μας;” Η ένταση κορυφώθηκε, με τον θηριώδη Κυριακό να αρπάζει τον μικροκαμωμένο Αντύπα και να τον τραβά στο δωμάτιό του. Οι μάρτυρες καταθέτουν ότι ξεκρέμασε την καραμπίνα από τον τοίχο και του έριξε. Η πρώτη μπαταριά τον τραυμάτισε ελαφρά, αλλά στη συνέχεια ο Κυριακός τον πυροβόλησε και δεύτερη φορά. Ο Αντύπας ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα στα χέρια του ξαδέρφου του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση. Τα τελευταία του λόγια ήταν η πολιτική του παρακαταθήκη στους αγρότες: “Ελευθερία, ισότης, αδελφότης”, ψέλλισε και πέθανε. photo057Ο αστυνόμος τηλεγράφησε αμέσως ότι “Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου”. Δηλαδή, προτού ακόμη αρχίσει η ανακριτική διαδικασία, οι αρχές είχαν βγάλει πόρισμα ότι ο Aντύπας χτύπησε πρώτος κι ότι ο δολοφόνος ήταν σε άμυνα. Ήταν φανερό ότι το κατεστημένο ήθελε να προστατέψει τον δολοφόνο και σίγουρα δεν στενοχωρήθηκε καθόλου που ο Αντύπας βγήκε από τη μέση. Η είδηση για τη δολοφονία απλώθηκε στον κάμπο σαν ανεξέλεγκτη φωτιά. Η σορός του Αντύπα μεταφέρθηκε από χωρικούς στη Λάρισα, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. “Είναι ανώτερον πάσης περιγραφής το μεγαλείον, όπερ ενείχεν η επιτάφιος πομπή, η συνέχουσα δε τα πλήθη συγκίνησις, ήτις εξερρήγνυτο, ενός πασχόντος λαού δύναται να παράσχη το μέτρον της μεγάλης συμφοάς”, έγραψε τότε η εφημερίδα Πανθεσσαλική. Ο Κυριακός δικάστηκε, αλλά το δικαστήριο με μια μνημειώδη απόφαση τον αθώωσε, επειδή το θύμα του διατάραξε τον ύπνο! Ο δικαστής δέχθηκε ότι ο Μαρίνος Αντύπας εφονεύθη έπειτα από “βρασμό ψυχικής ορμής, που δημιουργήθηκε λόγω του ακατάλληλου της ώρας και λόγω του ύπνου της οικογενείας του δολοφόνου”. Οι κολίγοι δεν ξέχασαν ποτέ τον Αντύπα, που έγινε θρύλος και σύμβολο. Ο θάνατός του ήταν σπόρος για τους αγώνες των αγροτών, που οδήγησαν στη μεγάλη εξέγερση στο Κιλιλέρ και τελικά στη νομοθετική ρύθμιση που έδωσε επιτέλους γη και δικαιώματα στους φτωχούς καλλιεργητές....

Britain and America's War Against the Left in Greece -Ο Αμερικανοβρετανικος πολεμος εναντιον της Αριστερας στην Ελλαδα

Το ντοκιμαντέρ που απαγόρευσαν στην Αγγλία, και στην Ελλάδα αγνοούν επιδεικτικά την ύπαρξη του. Είναι παραγωγής του 1986 και μέσα από τις μαρτυρίες των Άγγλων, Αμερικανών και Ελλήνων αξιωματούχων-πολιτικών-πολιτών αποκαλύπτεται όλο το σχέδιο της Αγγλίας και των Δυτικών "Συμμάχων" κατά την διάρκεια του Β ΠΠ και πώς οδήγησαν την χώρα στον εμφύλιο πόλεμο για να καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις, το πολιτειακό και να την προσαρτήσουν τελικώς στη σφαίρα επιρροής τους.

Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδας

Ετσι  για  να  μην  ξεχνάμε    ! ! ! !

          Επειδη σαν σήμερα πριν 41 χρόνια κάποιοι πίστεψαν οτι μπορούσαν να βάλουν την Δημοκρατία  " στον γύψο " , καλό θα ειναι να θυμηθούμε και να αναφέρουμε ολους αυτούς που εγιναν Πρωθυπουργοί (με οποιονδήποτε τρόπο και μέσον), απο την σύσταση του Ελληνικού κράτους μεχρι σήμερα 

      Οι 29 είχαν την τιμή να εκλεγούν με την ψήφο του λαού. Οι 5 ήταν δικτάτορες ή εκπρόσωποι δικτατόρων. Οι υπόλοιποι διορίστηκαν από τους βασιλιάδες ή ανέλαβαν προσωρινά, είτε ως υπηρεσιακοί είτε με την υπόδειξη κάποιας εθνοσυνέλευσης. 

                                Αξεπέραστα   ρεκόρ...
          Τα 8 χρόνια, 1 μήνας και 17 ημέρες της συνεχούς πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη (από 18 Ιανουαρίου 1996 ως 7 Μαρτίου 2004) αποτελούν αξεπέραστο ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα. Ο Κώστας Σημίτης κατέρριψε το ρεκόρ του προκατόχου του, Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε συμπληρώσει συνεχή παραμονή στην πρωθυπουργία 7 χρόνια και 8 μήνες ακριβώς.
Ενω ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συμπλήρωσε ως πρωθυπουργός 7 χρόνια, 4 μήνες (από τις 19 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 17/6/1963, που παραιτήθηκε).

          Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατέχει το μεγαλύτερο και αξεπέραστο ρεκόρ: κέρδισε την ψήφο του λαού σε 6 εκλογικές αναμετρήσεις, από το 1910 ως το 1933. Ακολουθεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με 5 εκλογικές νίκες. 

          Δύο αρχηγοί κόμματος γνώρισαν τον εκπληκτικό θρίαμβο και κατέκτησαν πάνω από το 80% των εδρών της Βουλής. Ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1892  έβγαλε 180 από τους συνολικά 207 βουλευτές: ποσοστό 86,95%! 
Και ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1910 πήρε τις 307 από τις 362 έδρες του Κοινοβουλίου: ποσοστό 84,80%!

Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος (1822-1833)

Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)		13 Ιανουαρίου 1822 – 10 Μαΐου 1823	Εκτελεστικό 1822. Ο Θεόδωρος Νέγρης είναι « Πρόεδρος του Συμβουλίου των Μινίστρων. »
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (1765-1848)		10 Μαΐου 1823 - 30 Δεκεμβρίου 1823	Εκτελεστικό 1823
Γεώργιος Κουντουριώτης (1782-1858)		30 Δεκεμβρίου 1823 – 26 Απριλίου 1826	Εκτελεστικό 1824
Ανδρέας Ζαΐμης (1791-1840)		26 Απριλίου 1826 – 14 Απριλίου 1827	Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1826)
Γεώργιος Μαυρομιχάλης (1800-1831)		14 Απριλίου 1827 – 18 Ιανουαρίου 1828	Αντικυβερνητική επιτροπή μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια

Ελληνική Πολιτεία

Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831)		30 Μαρτίου 1827 – 18 Ιανουαρίου 1828	Από την εκλογή του Καποδίστρια μέχρι την άφιξή του στην Ελλάδα, η διοίκηση είχε ανατεθεί στην Αντικυβερνητική επιτροπή
		1827 – 9 Οκτωβρίου 1831	Κατέχοντας το αξίωμα του Κυβερνήτη ήταν ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους και πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου: Κυβέρνηση Καποδίστρια και Ελληνικές εκλογές 1829
Αυγουστίνος Καποδίστριας (1778-1857)		9 Οκτωβρίου 1831 – 6 Φεβρουαρίου 1833	Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1831): Tριμελής επιτροπή που ανέλαβε την προσωρινή διοίκηση στη θέση του Κυβερνήτη, μεταξύ της δολοφονίας του Καποδίστρια και της έλευσης του Όθωνα. Το 1832 προέκυψαν άλλες, αλληλοσυγκρουόμενες επιτροπές (Διοικητική Επιτροπή 1832)
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1770-1843)
Ιωάννης Κωλέττης (1773/1774-31 Αυγούστου 1847)

Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη μοναρχία (1833-1843)

Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Σπυρίδων Τρικούπης (1788-1873)		25 Ιανουαρίου 1833 - 3 Απριλίου 1833	Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Σπυρίδωνος Τρικούπη Ιανουαρίου 1833 (Αντιβασιλεία)
		3 Απριλίου 1833 – 12 Οκτωβρίου 1833	Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Σπυρίδωνος Τρικούπη Απριλίου 1833 (Αντιβασιλεία)
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)		12 Οκτωβρίου 1833 – 31 Μαΐου 1834	Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1833 (Αντιβασιλεία)
Ιωάννης Κωλέττης (1774-1847)		12 Ιουνίου 1834 – 20 Μαΐου 1835	Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1834 (Αντιβασιλεία)
Κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσπεργκ (1787-1853)		20 Μαΐου 1835 – 2 Φεβρουαρίου 1837	Αρχιγραμματεύς της Επικρατείας, Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ 1835
Ιγνάτιος φον Ρούντχαρτ (1790-1838)		2 Φεβρουαρίου 1837 – 8 Δεκεμβρίου 1837	Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρτ 1837
Βασιλεύς Όθων (1815-1867)		8 Δεκεμβρίου 1837 – 10 Φεβρουαρίου 1841	Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Κυβέρνηση Όθωνος 1837
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)		10 Φεβρουαρίου 1841 – 10 Αυγούστου 1841	Πρωθυπουργός, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841.
Βασιλεύς Όθων (1815-1867)		10 Αυγούστου 1841 – 3 Σεπτεμβρίου 1843	Κυβέρνηση Όθωνος 1841

Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία (1843-1862)

Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία
Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Ανδρέας Μεταξάς (1790-1860)		3 Σεπτεμβρίου 1843 – 16 Φεβρουαρίου 1844	Προσωρινή, επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843 και Ελληνικές εκλογές 1843
Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)		16 Φεβρουαρίου 1844 – 30 Μαρτίου 1844	Προσωρινή Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1844
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)		30 Μαρτίου 1844 – 6 Αυγούστου 1844	Προσωρινή Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου 1844 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1844
Ιωάννης Κωλέττης (1774-1847)		6 Αυγούστου 1844 – 5 Σεπτεμβρίου 1847	Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1844
Κίτσος Τζαβέλας (1801-1855)		5 Σεπτεμβρίου 1847 – 8 Μαρτίου 1848	Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847
Γεώργιος Κουντουριώτης (1782-1858)		8 Μαρτίου 1848 – 15 Οκτωβρίου 1848	Εξωκοινοβουλευτική Κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη 1848
Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)		15 Οκτωβρίου 1848 – 12 Δεκεμβρίου 1849	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1848
Αντώνιος Κριεζής (1796-1865)		12 Δεκεμβρίου 1849 – 16 Μαΐου 1854	Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)		16 Μαΐου 1854 – 22 Σεπτεμβρίου 1855	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		22 Σεπτεμβρίου 1855 – 13 Νοεμβρίου 1857	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1855
Αθανάσιος Μιαούλης (1815-1867)		13 Νοεμβρίου 1857 – 26 Μαΐου 1862	Κυβέρνηση Αθανασίου Μιαούλη 1857
Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης (1803-1868)		26 Μαΐου 1862 – 11 Οκτωβρίου 1862	Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862

Βασίλειον της Ελλάδος. Α΄ Βασιλευόμενη Δημοκρατία (1862-1924)

Α΄ Βασιλευόμενη Δημοκρατία
Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		11 Οκτωβρίου 1862 – 9 Φεβρουαρίου 1863	Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος (1862) (Επαναστατική), Εθνοσυνέλευση
Αριστείδης Μωραϊτίνης (1806-1875)		9 Φεβρουαρίου 1863 – 13 Φεβρουαρίου 1863	Η Β΄ Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση ανέλαβε την εκτελεστική εξουσία: Κυβέρνηση Μωραϊτίνη 1863
Ζηνόβιος Βάλβης (1800-1886)		13 Φεβρουαρίου 1863 – 27 Μαρτίου 1863	Η Β΄ Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση όρισε νέα «Προσωρινή Κυβέρνηση»: Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863
Διομήδης Κυριακός (1811-1869)		27 Μαρτίου 1863 – 29 Απριλίου 1863	Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού 1863 (την όρισε η Εθνοσυνέλευση)
Μπενιζέλος Ρούφος (1795-1868)		29 Απριλίου 1863 – 25 Οκτωβρίου 1863	Η Β΄ Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση όρισε την Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863 Το μεσοδιάστημα 19 έως 21 Ιουνίου την εκτελεστική εξουσία έχει πάλι η Εθνοσυνέλευση την οποία ασκούσε ο πρόεδρός της Διομήδης Κυριακός. Μετά την 21η Ιουνίου, την εξουσία είχε πάλι Μπενιζέλος Ρούφος, ως πρωθυπουργός της Κυβέρνησης του Οροπεδίου
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		25 Οκτωβρίου 1863 – 5 Μαρτίου 1864	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1863 (διορισμένη από το νέο Βασιλιά Γεώργιο στον οποίο η εθνοσυνέλευση έδωσε το δικαίωμα επιλογής κυβέρνησης)
Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)		5 Μαρτίου 1864 – 16 Απριλίου 1864	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Μαρτίου 1864
Ζηνόβιος Βάλβης (1800-1886)		16 Απριλίου 1864 – 26 Ιουλίου 1864	Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)		26 Ιουλίου 1864 – 9 Φεβρουαρίου 1865	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864 Νέο Σύνταγμα: Μορφή του πολιτεύματος η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		2 Μαρτίου 1865 – 20 Οκτωβρίου 1865	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		20 Οκτωβρίου 1865 – 3 Νοεμβρίου 1865	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Οκτωβρίου 1865 (για 12 ημέρες)
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		3 Νοεμβρίου 1865 – 6 Νοεμβρίου 1865	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1865 (για 2 ημέρες)
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		6 Νοεμβρίου 1865 – 13 Νοεμβρίου 1865	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Νοεμβρίου 1865 (για 7 ημέρες)
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		13 Νοεμβρίου 1865 – 28 Νοεμβρίου 1865	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Νοεμβρίου 1865 (για 15 ημέρες)
Μπενιζέλος Ρούφος (1795-1868)		28 Νοεμβρίου 1865 – 9 Ιουνίου 1866	Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1865
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		9 Ιουνίου 1866 – 18 Δεκεμβρίου 1866	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1866
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		18 Δεκεμβρίου 1866 – 20 Δεκεμβρίου 1867	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1866 («Το Μέγα Υπουργείον»)
Αριστείδης Μωραϊτίνης (1806-1875)		20 Δεκεμβρίου 1867 – 25 Ιανουαρίου 1868	Κυβέρνηση Αριστείδη Μωραϊτίνη 1867 (υπηρεσιακή κυβέρνηση)
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		25 Ιανουαρίου 1868 – 25 Ιανουαρίου 1869	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1868
Θρασύβουλος Ζαΐμης (1829-1880)		25 Ιανουαρίου 1869 – 9 Ιουλίου 1870	Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1869
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		9 Ιουλίου 1870 – 3 Δεκεμβρίου 1870	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		3 Δεκεμβρίου 1870 – 28 Οκτωβρίου 1871	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1870
Θρασύβουλος Ζαΐμης (1829-1880)		28 Οκτωβρίου 1871 – 25 Δεκεμβρίου 1871	Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1871
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		25 Δεκεμβρίου 1871 – 8 Ιουλίου 1872	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1871
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		8 Ιουλίου 1872 – 9 Φεβρουαρίου 1874	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1872 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)		9 Φεβρουαρίου 1874 – 27 Απριλίου 1875	Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1874
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		27 Απριλίου 1875 – 15 Οκτωβρίου 1875	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1875 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1875. Καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		15 Οκτωβρίου 1875 – 26 Νοεμβρίου 1876	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1875
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		26 Νοεμβρίου 1876 – 1 Δεκεμβρίου 1876	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		1 Δεκεμβρίου 1876 – 26 Φεβρουαρίου 1877	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1876
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1829-1889)		26 Φεβρουαρίου 1877 – 19 Μαΐου 1877	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		19 Μαΐου 1877 – 26 Μαΐου 1877	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1877
Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)		26 Μαΐου 1877 – 2 Σεπτεμβρίου 1877	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1877. Οικουμενική κυβέρνηση μετά τον θάνατο του Κανάρη (14 Σεπτεμβρίου 1877, ν.η.). Προέδρευαν εναλλάξ οι υπουργοί.
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		11 Ιανουαρίου 1878 – 21 Οκτωβρίου 1878	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		21 Οκτωβρίου 1878 – 26 Οκτωβρίου 1878	Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1878
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		26 Οκτωβρίου 1878 – 10 Μαρτίου 1880	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Οκτωβρίου 1878 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1879
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		10 Μαρτίου 1880 – 13 Οκτωβρίου 1880	Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1880
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1817-1883)		13 Οκτωβρίου 1880 – 3 Μαρτίου 1882	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1881
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		3 Μαρτίου 1882 – 19 Απριλίου 1885	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1882 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1882 (επαναληπτικές)
Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)		19 Απριλίου 1885 – 30 Απριλίου 1886	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1885
Δημήτριος Βάλβης (1814-1886)		30 Απριλίου 1886 – 9 Μαΐου 1886	Κυβέρνηση Δημήτριου Βάλβη 1886
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		9 Μαΐου 1886 – 14 Οκτωβρίου 1890	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1886 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887
Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)		14 Οκτωβρίου 1890 – 18 Φεβρουαρίου 1892	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (1832-1910)		18 Φεβρουαρίου 1892 – 10 Ιουνίου 1892	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου 1892
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		10 Ιουνίου 1892 – 3 Μαΐου 1893	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892
Σωτήριος Σωτηρόπουλος (1831-1898)		3 Μαΐου 1893 – 30 Οκτωβρίου 1893	Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893
Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)		30 Οκτωβρίου 1893 – 12 Ιανουαρίου 1895	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1893 (πτώχευση της Ελλάδας)
Νικόλαος Δηλιγιάννης (1841-1910)		12 Ιανουαρίου 1895 – 31 Μαΐου 1895	Κυβέρνηση Νικολάου Δηλιγιάννη 1895
Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)		31 Μαΐου 1895 – 18 Απριλίου 1897	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1895
Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)		18 Απριλίου 1897 – 21 Σεπτεμβρίου 1897	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1897
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		21 Σεπτεμβρίου 1897 – 2 Απριλίου 1899	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1897
Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)		2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1899
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		12 Νοεμβρίου 1901 – 24 Νοεμβρίου 1902	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1901 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1902
Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)		24 Νοεμβρίου 1902 – 14 Ιουνίου 1903	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1902
Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)		14 Ιουνίου 1903 – 28 Ιουνίου 1903	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903
Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)		28 Ιουνίου 1903 – 6 Δεκεμβρίου 1903	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1903
Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)		6 Δεκεμβρίου 1903 – 16 Δεκεμβρίου 1904	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Δεκεμβρίου 1903
Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)		16 Δεκεμβρίου 1904 – 31 Μαΐου 1905	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1904 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1905. Δολοφονηθηκε.
Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)		9 Ιουνίου 1905 – 8 Δεκεμβρίου 1905	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1905
Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)		8 Δεκεμβρίου 1905 – 7 Ιουλίου 1909	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1905 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1906
Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)		7 Ιουλίου 1909 – 15 Αυγούστου 1909	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1909
Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης (1849-1916)		15 Αυγούστου 1909 – 18 Ιανουαρίου 1910	Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη 1909, μετά το Κίνημα στο Γουδί του Στρατιωτικού Συνδέσμου
Στέφανος Δραγούμης (1842-1923)		18 Ιανουαρίου 1910 – 6 Οκτωβρίου 1910	Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη 1910 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Αυγούστου 1910
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		6 Οκτωβρίου 1910 – 25 Φεβρουαρίου 1915	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910 Ελληνικές εκλογές Νοεμβρίου 1910 και εκλογές 1912. Μέχρι το 1911 ο αριθμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου παρέμενε σταθερός από την εποχή της βαυαρικής Αντιβασιλείας (1833).
Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)		25 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Αυγούστου 1915	Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1915 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 1915
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		10 Αυγούστου 1915 – 24 Σεπτεμβρίου 1915	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1915 Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό από τα τέλη του 1912, εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Λ. Κορομηλάς.
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		24 Σεπτεμβρίου 1915 – 25 Οκτωβρίου 1915	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1915
Στέφανος Σκουλούδης (1836-1928)		25 Οκτωβρίου 1915 – 9 Ιουνίου 1916	Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Δεκεμβρίου 1915
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		9 Ιουνίου 1916 – 3 Σεπτεμβρίου 1916	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1916
Νικόλαος Καλογερόπουλος (1853-1927)		3 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Σεπτεμβρίου 1916	Κυβέρνηση Νικολάου Καλογερόπουλου 1916
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		19 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Ιουνίου 1917	Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης Επαναστατική κυβέρνηση που έλεγχε τη βόρεια Ελλάδα και την Κρήτη. Αναγνωριζόταν από την Αντάντ από τις 19 Δεκεμβρίου 1916.
Σπυρίδων Λάμπρος (1851-1919)		27 Σεπτεμβρίου 1916 – 21 Απριλίου 1917	Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου 1916 Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		21 Απριλίου 1917 – 14 Ιουνίου 1917	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1917 Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		14 Ιουνίου 1917 – 4 Νοεμβρίου 1920	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917 Έλεγχε όλη την επικράτεια. Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Ε. Ρέπουλης
Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)		4 Νοεμβρίου 1920 – 24 Ιανουαρίου 1921	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1920 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1920
Νικόλαος Καλογερόπουλος (1853-1927)		24 Ιανουαρίου 1921 – 26 Μαρτίου 1921	Κυβέρνηση Νικόλαου Καλογερόπουλου 1921
Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)		26 Μαρτίου 1921 – 2 Μαρτίου 1922	Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1921
Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)		2 Μαρτίου 1922 – 3 Μαΐου 1922	Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922
Νικόλαος Στράτος (1872-1922)		3 Μαΐου 1922 – 9 Μαΐου 1922	Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922
Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (1860-1922)		9 Μαΐου 1922 – 28 Αυγούστου 1922	Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922
Νικόλαος Τριανταφυλλάκος (1855-1939)		28 Αυγούστου 1922 – 16 Σεπτεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Αναστάσιος Χαραλάμπης (1862-1949)		16 Σεπτεμβρίου 1922 – 17 Σεπτεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Αναστασίου Χαραλάμπη 1922 Μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922, η επαναστατική επιτροπή διόρισε Πρωθυπουργό τον Αλ. Ζαΐμη και επειδή έλειπε στο εξωτερικό, διόρισε προσωρινό πρωθυπουργό τον Σ. Κροκιδά. Αλλά επειδή και αυτός έλειπε εκτός Αθηνών όρκισε μόνο για μια ημέρα τον ταυτόχρονα ορκισθέντα υπουργό Στρατιωτικών αντιστράτηγο Αν. Χαραλάμπη.
Σωτήριος Κροκιδάς (1852-1924)		17 Σεπτεμβρίου 1922 – 14 Νοεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά 1922 Διορίστηκε από τους κινηματίες της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Στις 17/9 (π.η.) επέστρεψε στην Αθήνα ο Σ. Κροκιδάς και ορκίστηκε αμέσως Πρωθυπουργός.
Στυλιανός Γονατάς (1876-1966)		14 Νοεμβρίου 1922 – 11 Ιανουαρίου 1924	Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά 1922 ως αρχηγός των κινηματίων της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1923. Στις 10/11/1922 (π.ημερ.) παραιτήθηκε ο Κροκιδάς γιατί διαφώνησε με την επικείμενη εκτέλεση των Έξι και ανέλαβε ο εκ των αρχηγών της Επανάστασης Στ. Γονατάς (14/11 (π.η.).
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		11 Ιανουαρίου 1924 – 6 Φεβρουαρίου 1924	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924 Στις 2/1 ο Πλαστήρας κατέθεσε στην Εθνοσυνέλευση την εξουσία και παραιτήθηκε η κυβέρνηση Γονατά και στις 11/1 ορκίστηκε ο Βενιζέλος.
Γεώργιος Καφαντάρης (1873-1946)		6 Φεβρουαρίου 1924 – 12 Μαρτίου 1924	Κυβέρνηση Γεωργίου Καφαντάρη 1924

Β΄ Ελληνική Δημοκρατία (1924-1935)

Κύριο λήμμα: Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία

Όνομα		Διάρκεια	Κόμμα	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Αλέξανδρος Παπαναστασίου (1876-1936)		12 Μαρτίου 1924 – 24 Ιουλίου 1924		Κυβέρνηση Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 1924. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Καφαντάρη. Στις 25 Μαρτίου 1924 με Ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Συνέλευσης κηρύσσεται έκπτωτη η βασιλική Δυναστεία, εγκαθιδρύεται η αβασίλευτη Δημοκρατία και προκηρύσσεται δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα του 1924
Θεμιστοκλής Σοφούλης (1862-1949)		24 Ιουλίου 1924 – 7 Οκτωβρίου 1924		Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος (1876-1938)		7 Οκτωβρίου 1924 – 26 Ιουνίου 1925		Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924
Θεόδωρος Πάγκαλος (1878-1952)		25 Ιουνίου 1925 – 19 Ιουλίου 1926		Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925 μετά το Κίνημα Πάγκαλου 25ης Ιουνίου 1925. Δικτατορία του Παγκάλου μετά τις 4 Ιανουαρίου 1926
Αθανάσιος Ευταξίας (1849-1931)		19 Ιουλίου 1926 – 23 Αυγούστου 1926		Κυβέρνηση Αθανασίου Ευταξία 1926, προσπάθεια για πολιτικοποίηση της Δικτατορίας του Παγκάλου
Γεώργιος Κονδύλης (1879-1936)		23 Αυγούστου 1926 – 4 Δεκεμβρίου 1926		Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926. «Επαναστατική» κυβέρνηση μετά το Κίνημα Κονδύλη 22ης Αυγούστου 1926 .
Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)		4 Δεκεμβρίου 1926 – 17 Αυγούστου 1927		Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1926
		17 Αυγούστου 1927 – 8 Φεβρουαρίου 1928		Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1927
		8 Φεβρουαρίου 1928 – 4 Ιουλίου 1928		Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1928
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		4 Ιουλίου 1928 – 7 Ιουνίου 1929		Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928
		7 Ιουνίου 1929 – 16 Δεκεμβρίου 1929		Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Ιουνίου 1929
		16 Δεκεμβρίου 1929 – 26 Μαΐου 1932		Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 και 4η πτώχευση της Ελλάδας
Αλέξανδρος Παπαναστασίου (1876-1936)		26 Μαΐου 1932 – 5 Ιουνίου 1932		Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		5 Ιουνίου 1932 – 3 Νοεμβρίου 1932		Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932.
Παναγής Τσαλδάρης (1868-1936)		3 Νοεμβρίου 1932 – 16 Ιανουαρίου 1933		Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)		16 Ιανουαρίου 1933 – 6 Μαρτίου 1933		Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1933
Αλέξανδρος Οθωναίος (1879-1970)		6 Μαρτίου 1933 – 10 Μαρτίου 1933		Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933
Παναγής Τσαλδάρης (1868-1936)		10 Μαρτίου 1933 – 10 Οκτωβρίου 1935		Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1933 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1935

Παλινόρθωση της μοναρχίας - Δικτατορία (1935-1941)

Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Γεώργιος Κονδύλης (1879-1936)		10 Οκτωβρίου 1935 – 30 Νοεμβρίου 1935	Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935. Πραξικόπημα Επαναστατικής Επιτροπής (Παπάγος, Οικονόμου, Ρέππας) και υπόδειξη νέας κυβέρνησης, που ορκίζεται ενώπιον της Ε΄ Συντακτικής Συνέλευσης. Με Ψήφισμα της τελευταίας καταργείται η αβασίλευτη Δημοκρατία και προκηρύσσεται δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα του 1935
Κωνσταντίνος Δεμερτζής (1876-1936)		30 Νοεμβρίου 1935 – 13 Απριλίου 1936	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δεμερτζή 1935. Διορισμός του Κ. Δεμερτζή από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ για τη διεξαγωγή εκλογών, ύστερα από την επιστροφή του τελευταίου στη χώρα και την παραίτηση της κυβέρνησης Κονδύλη. Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1936.
Ιωάννης Μεταξάς (1871-1941)		13 Απριλίου 1936 – 29 Ιανουαρίου 1941	Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά 1936. Διορισμός ύστερα από τον θάνατο του Κ. Δεμερτζή. Στις 4 Αυγούστου 1936 εγκαθιδρύει δικτατορία με τη συγκατάθεση του Βασιλέα Γεωργίου Β΄.
Αλέξανδρος Κοριζής (1885-1941)		29 Ιανουαρίου 1941 – 18 Απριλίου 1941	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κοριζή 1941. Διορισμός ύστερα από τον θάνατο του Ι. Μεταξά. Ύστερα από τον θάνατο του Πρωθυπουργού Αλ. Κοριζή και για το διάστημα 18-20 Απριλίου, καθήκοντα Πρωθυπουργού άσκησε ο πρώτος τη τάξει Υπουργός Δικαιοσύνης Άγις Ταμπακόπουλος, ενώ για το διάστημα 20-21 Απριλίου ο Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργός Ναυτικών Υποναύαρχος Αλ. Σακελλαρίου.
Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)		21 Απριλίου 1941 – 23 Μαΐου 1941	Κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού 1941, με έδρα αρχικά την Αθήνα και, μετά τις 23 Απριλίου, τα Χανιά.

Κατοχή της Ελλάδας (1941-1944)

Κύριο λήμμα: Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944

Βασίλειον της Ελλάδος

Βασιλικές κυβερνήσεις εξωτερικού με έδρα το Λονδίνο και το Κάιρο
Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)		23 Μαΐου 1941 – 14 Απριλίου 1944	Κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού 1941 Στις 23 Μαΐου 1941, κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης, η Κυβέρνηση Τσουδερού αναχώρησε από τα Χανιά με κατεύθυνση την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Στα τέλη Ιουνίου 1941 η Κυβέρνηση αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια για το Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής, απ' όπου μετακινήθηκε για να εγκατασταθεί οριστικά στο Λονδίνο. Ορισμένα μέλη της Κυβέρνησης έδρευαν στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)		14 Απριλίου 1944 – 26 Απριλίου 1944	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου 1944 με έδρα το Κάιρο.
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)		26 Απριλίου 1944 – 24 Μαΐου 1944	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944 με έδρα το Κάιρο.
		24 Μαΐου 1944 – 18 Οκτωβρίου 1944	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944 με έδρα το Κάιρο. Διορισμός εκ νέου του Γ. Παπανδρέου ως Πρωθυπουργού από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄, προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενώσεως, μετά την υπογραφή του Εθνικού Συμβολαίου στο Συνέδριο του Λιβάνου. Στις 18 Οκτωβρίου 1944, μετά την απελευθέρωση της χώρας, η Κυβέρνηση Παπανδρέου επέστρεψε από το εξωτερικό και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Ελληνική Πολιτεία

Δοσιλογικές Κυβερνήσεις Ελληνικής Πολιτείας συνεργασθείσες με τις κατοχικές δυνάμεις με έδρα την Αθήνα
Όνομα	Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Γεώργιος Τσολάκογλου (1886-1948)	30 Απριλίου 1941 – 2 Δεκεμβρίου 1942	Κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου 1941
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1961)	2 Δεκεμβρίου 1942 – 7 Απριλίου 1943	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου 1942
Ιωάννης Ράλλης (1878-1946)	7 Απριλίου 1943 – 12 Οκτωβρίου 1944	Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943

Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Κυβέρνηση του βουνού)

Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης στην ελεύθερη Ελλάδα
Όνομα		Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947)		10 Μαρτίου 1944 – 19 Απριλίου 1944	Κυβέρνηση του βουνού Ευριπίδη Μπακιρτζή 1944
Αλέξανδρος Σβώλος (1892-1952)		19 Απριλίου 1944 – 2 Σεπτεμβρίου 1944	Κυβέρνηση του βουνού Αλέξανδρου Σβώλου 1944 Η Π.Ε.Ε.Α. αυτοδιαλύθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1944.

Απελευθέρωση -Β΄ Βασιλευομένη Δημοκρατία (1944-1967)

Όνομα		Διάρκεια	Κόμμα	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)		18 Οκτωβρίου 1944 – 3 Ιανουαρίου 1945		Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944. Ο Πρωθυπουργός παρέμεινε στη θέση του χωρίς να επαναδιοριστεί, ενώ διορίστηκαν νέοι υπουργοί.
Νικόλαος Πλαστήρας (1883-1953)		3 Ιανουαρίου 1945 – 8 Απριλίου 1945		Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1945. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Πέτρος Βούλγαρης (1884-1957)		8 Απριλίου 1945 – 11 Αυγούστου 1945		Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απριλίου 1945. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Πλαστήρα.
		11 Αυγούστου 1945 – 17 Οκτωβρίου 1945	Υπηρεσιακή κυβέρνηση	Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945. Επαναδιορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, για σχηματισμό υπηρεσιακής υπερκομματικής κυβέρνησης.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός (1891-1949)		17 Οκτωβρίου 1945 – 1 Νοεμβρίου 1945		Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού 1945. Ανάληψη της προεδρίας της κυβέρνησης από τον ίδιο τον Αντιβασιλέα, λόγω της αδυναμίας σχηματισμού πολιτικής κυβέρνησης, ύστερα από την παραίτηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης Βούλγαρη.
Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986)		1 Νοεμβρίου 1945 – 22 Νοεμβρίου 1945		Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1945. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησής του.
Θεμιστοκλής Σοφούλης (1862-1949)		22 Νοεμβρίου 1945 – 4 Απριλίου 1946	Κόμμα των Φιλελευθέρων	Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Κανελλόπουλου.
Παναγιώτης Πουλίτσας (1881-1968)		4 Απριλίου 1946 – 18 Απριλίου 1946		Κυβέρνηση Παναγιώτη Πουλίτσα 1946. Διορισμός του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, μέχρι την εκλογή αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος, το οποίο διέθετε την πλειοψηφία ύστερα από τις εκλογές. Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης (1884-1970)		18 Απριλίου 1946 – 2 Οκτωβρίου 1946	Λαϊκό Κόμμα	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, ύστερα από την εκλογή του ως αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος και την παραίτηση της κυβέρνησης Πουλίτσα. Δημοψήφισμα του 1946
		2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Οκτωβρίου 1946. Επαναδιορισμός από τον ίδιο τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄, ύστερα από την επιστροφή του τελευταίου στη χώρα.
Δημήτριος Μάξιμος (1873-1955)		24 Ιανουαρίου 1947 – 29 Αυγούστου 1947		Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947.
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης (1884-1970)		29 Αυγούστου 1947 – 7 Σεπτεμβρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη 1947
Θεμιστοκλής Σοφούλης (1862-1949)		7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948	Στήριξη: Λαϊκό Κόμμα, Κόμμα των Φιλελευθέρων και άλλα μικρότερα κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς	Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1947. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Τσαλδάρη, προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας εν όψει του Εμφυλίου Πολέμου.
		18 Νοεμβρίου 1948 – 20 Ιανουαρίου 1949		Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948. Επαναδιορισμός.
		20 Ιανουαρίου 1949 – 14 Απριλίου 1949		Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Ιανουάριος 1949. Επαναδιορισμός.
		14 Απριλίου 1949 – 24 Ιουνίου 1949		Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949. Επαναδιορισμός. Ύστερα από τον θάνατο του Πρωθυπουργού Θ. Σοφούλη και για το διάστημα 24-30 Ιουνίου, καθήκοντα Πρωθυπουργού άσκησε ο ο Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου Αλ. Διομήδης.
Αλέξανδρος Διομήδης (1875-1950)		30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950	Στήριξη: Λαϊκό Κόμμα, Κόμμα Φιλελευθέρων και άλλα μικρότερα κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Διομήδη 1949. Διορισμός ύστερα από τον θάνατο του Θ. Σοφούλη.
Ιωάννης Θεοτόκης (1880-1961)		6 Ιανουαρίου 1950 – 23 Μαρτίου 1950	Υπηρεσιακή κυβέρνηση	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Θεοτόκη 1950 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)		23 Μαρτίου 1950 – 15 Απριλίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Μάρτιος 1950
Νικόλαος Πλαστήρας (1883-1953)		15 Απριλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950	ΕΠΕΚ, συνασπισμός του Κέντρου	Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1950
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)		21 Αυγούστου 1950 – 13 Σεπτεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950
		13 Σεπτεμβρίου 1950 – 3 Νοεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων, Συνασπισμός Κέντρου, Δεξιάς	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Σεπτέμβριος 1950
		3 Νοεμβρίου 1950 – 27 Οκτωβρίου 1951	Κόμμα Φιλελευθέρων	Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951
Νικόλαος Πλαστήρας		27 Οκτωβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952	ΕΠΕΚ, Κόμμα Φιλελευθέρων	Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951
Δημήτριος Κιουσόπουλος (1892-1977)		11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952	Ανώτατος δικαστικός	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσόπουλου 1952
Αλέξανδρος Παπάγος (1883-1955)		19 Νοεμβρίου 1952 – 4 Οκτωβρίου 1955	Ελληνικός Συναγερμός, Αρχιστράτηγος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τον Εμφύλιο, τιμητικά Στρατάρχης	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου 1952 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1952
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907-1998)		6 Οκτωβρίου 1955 – 29 Φεβρουαρίου 1956	Προερχόμενος από τον Ελληνικό Συναγερμό, ίδρυσε την ΕΡΕ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1956
		29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958	ΕΡΕ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1956
Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος (1890-1973)		5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958	Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, υπουργός του Μεταξά	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου 1958 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1958
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907-1998)		17 Μαΐου 1958 – 20 Σεπτεμβρίου 1961	ΕΡΕ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958
Κωνσταντίνος Δόβας (1898-1973)		20 Σεπτεμβρίου 1961 – 4 Νοεμβρίου 1961	Αντιστράτηγος, υπηρετούσε στην Αυλή του Βασιλιά	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907-1998)		4 Νοεμβρίου 1961 – 19 Ιουνίου 1963	ΕΡΕ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1961
Παναγιώτης Πιπινέλης (1899-1970)		19 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963		Κυβέρνηση Παναγιώτη Πιπινέλη 1963
Στυλιανός Μαυρομιχάλης (1902-1981)		29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963	Ανώτατος δικαστικός	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Στυλιανού Μαυρομιχάλη 1963 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)		8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963	Ένωσις Κέντρου	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
Ιωάννης Παρασκευόπουλος (1900-1984)		30 Δεκεμβρίου 1963 – 18 Φεβρουαρίου 1964	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1963 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1964
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)		18 Φεβρουαρίου 1964 – 15 Ιουλίου 1965	Ένωσις Κέντρου	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας (1893-1987)		15 Ιουλίου 1965 – 20 Αυγούστου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"	Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965
Ηλίας Τσιριμώκος (1907-1968)		20 Αυγούστου 1965 – 17 Σεπτεμβρίου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"	Κυβέρνηση Ηλία Τσιριμώκου 1965
Στέφανος Στεφανόπουλος (1898-1982)		17 Σεπτεμβρίου 1965 – 22 Δεκεμβρίου 1966	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"	Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965
Ιωάννης Παρασκευόπουλος (1900-1984)		22 Δεκεμβρίου 1966 – 3 Απριλίου 1967	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1966
Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986)		3 Απριλίου 1967 – 21 Απριλίου 1967	ΕΡΕ	Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1967

Στρατιωτική Δικτατορία (1967-1974)

Κύριο λήμμα: Χούντα των Συνταγματαρχών

Όνομα	Διάρκεια	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Κωνσταντίνος Κόλλιας (1901-1998)	21 Απριλίου 1967 – 13 Δεκεμβρίου 1967	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967. Πρώτη δικτατορική κυβέρνηση. Διορισμός από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, μετά την έκρηξη του πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών.
Γεώργιος Παπαδόπουλος (1919-1999)	13 Δεκεμβρίου 1967 – 8 Οκτωβρίου 1973	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967. Δικτατορία. Διορισμός από τον Αντιβασιλέα Γ. Ζωιτάκη, μετά την έκρηξη του αποτυχημένου βασιλικού αντιπραξικοπήματος.
Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1909-2000)	8 Οκτωβρίου 1973 – 25 Νοεμβρίου 1973	Κυβέρνηση Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη 1973. Μεταβατική Κυβέρνηση. Διορισμός από τον Δικτάτορα - Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γεώργιο Παπαδόπουλο μετά το Δημοψήφισμα του 1973 στο πλαίσιο του Σχεδίου φιλελευθεροποίησης του Δικτατορικού Καθεστώτος , Στόχος της Κυβέρνησης η διεξαγωγή Βουλευτικών Εκλογών τον Φεβρουάριο του 1974. Ανατράπηκε από το πραξικόπημα του Δημητρίου Ιωαννίδη
Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος (1919-2000)	25 Νοεμβρίου 1973 – 23 Ιουλίου 1974	Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Διορισμός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Φ. Γκιζίκη, μετά την έκρηξη του πραξικοπήματος του Δ. Ιωαννίδη. Η κυβέρνηση υπό την πίεση της επαπειλούμενης πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει την εξουσία από το πρωί της 23ης Ιουλίου. Τυπικά δεν υπέβαλε ποτέ την παραίτησή της και δεν εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα απαλλαγής από τα καθήκοντά της. Με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Φ. Γκιζίκη και των Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, μετά από σύσκεψη με πολιτικούς και άλλους παράγοντες της δημόσιας ζωής, προσεκλήθη ο Κ. Καραμανλής να αναλάβει ως Πρωθυπουργός το σχηματισμό νέας Κυβέρνησης.

Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία (1974-)

Κύριο λήμμα: Γ' Ελληνική Δημοκρατία

Όνομα		Διάρκεια	Κόμμα	Κυβέρνηση / Σημειώσεις
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907-1998)		24 Ιουλίου 1974 – 21 Νοεμβρίου 1974	De facto κυβέρνηση από στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων (ΕΡΕ και Ένωσις Κέντρου) και μερικά στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα.	Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974
		21 Νοεμβρίου 1974 – 28 Νοεμβρίου 1977	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974 Δημοψήφισμα του 1974
		28 Νοεμβρίου 1977 – 10 Μαΐου 1980	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1977 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1977
Γεώργιος Ράλλης (1918-2006)		10 Μαΐου 1980 – 17 Σεπτεμβρίου 1981 και 17 Σεπτεμβρίου 1981 – 21 Οκτωβρίου 1981	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη 1980. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή. Η κυβέρνηση Ράλλη παραιτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1981 και επαναδιορίστηκε ως υπηρεσιακή προκειμένου να διεξαγάγει εκλογές.
Ανδρέας Παπανδρέου (1919-1996)		21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Ιουνίου 1985	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1981 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1981
		5 Ιουνίου 1985 – 2 Ιουλίου 1989	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1985
Τζαννής Τζαννετάκης (1927-2010)		2 Ιουλίου 1989 – 12 Οκτωβρίου 1989	Νέα Δημοκρατία, Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (συμπεριλ. ΚΚΕ)	Κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη 1989 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 1989
Ιωάννης Γρίβας (1923)		12 Οκτωβρίου 1989 – 23 Νοεμβρίου 1989	Υπηρεσιακή κυβέρνηση	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Γρίβα 1989. Διορισμός του Προέδρου του Αρείου Πάγου για διεξαγωγή εκλογών, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη.
Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004)		23 Νοεμβρίου 1989 – 11 Απριλίου 1990	Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (συμπεριλ. ΚΚΕ)	Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα 1989 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1989
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1918)		11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη 1990 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1990
Ανδρέας Παπανδρέου (1919-1996)		13 Οκτωβρίου 1993 – 17 Ιανουαρίου 1996	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1993 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1993 Ύστερα από την ατομική παραίτηση του Πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου και για το διάστημα 17-22 Ιανουαρίου, καθήκοντα Πρωθυπουργού άσκησε ο πρώτος τη τάξει Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Απ.-Αθ. Τσοχατζόπουλος.
Κωνσταντίνος Σημίτης (1936)		22 Ιανουαρίου 1996 – 25 Σεπτεμβρίου 1996	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Ιανουάριος). Εκλογή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ύστερα από παραίτηση του Πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου.
		25 Σεπτεμβρίου 1996 – 13 Απριλίου 2000	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Σεπτέμβριος) Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1996
		13 Απριλίου 2000 – 10 Μαρτίου 2004	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 2000 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2000
Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής (1956)		10 Μαρτίου 2004 – 19 Σεπτεμβρίου 2007	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2004 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2004
		19 Σεπτεμβρίου 2007– 6 Οκτωβρίου 2009	Νέα Δημοκρατία	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2007 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2007
Γεώργιος Α. Παπανδρέου (1952)		6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011	ΠΑΣΟΚ	Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2009
Λουκάς Παπαδήμος (1947)		11 Νοεμβρίου 2011 - 16 Μαΐου 2012	ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ (στήριξη από ΛΑΟΣ μέχρι 10/2/2012)	Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου 2011. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Παναγιώτης Πικραμμένος (1945)		16 Μαΐου 2012 - 20 Ιουνίου 2012	Υπηρεσιακή κυβέρνηση	Υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου 2012. Διορισμός του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας για διεξαγωγή εκλογών, ύστερα από την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής μετά τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012.
Αντώνης Σαμαράς (1951)		20 Ιουνίου 2012	Νέα Δημοκρατία,με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ (στήριξη από ΔΗΜΑΡ ως 21/6/2013)	Κυβέρνηση Αντωνίου Σαμαρά 2012 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2012. Την κυβέρνηση στήριζαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ μέχρι τον Ιούνιο του 2013 οπότε η ΔΗΜΑΡ απέσυρε τους υπουργούς της με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ.