Περί Ιού

Death misery and tears Calculated waves of fear Drawn up by think tanks There's a darkness in the west Oil swilling guzzling corporate Central banking mind fucking omnipotence I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus I am the furnace where resentment glows I am the bias I am the virus I am the virus False flags and black ops Tavistock manufactured shocks Something´s gone horribly wrong Hot flushes for the NeoCon A population in deep denial Contagion released from a vial I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus I am the furnace where resentment glows I am the bias I am the virus I am the virus I am the Hydra-headed beast I am the worm you can never delete I am the dangers that never sleeps I am the virus I am the virus I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus No one believes in nine eleven Steel frame buildings don´t fall in seconds Murderers in black robes decapitate innocents The public's blank stare Did you sleep okay last night, Mister Blair? I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus I am the furnace where resentment glows I am the bias I am the virus I am the virus I am the Hydra headed beast I am the worm you can never delete I am the dangers that never sleeps I am the virus I am the virus I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus I am the fury the spirit of outrage I am the fire I am the virus I am the virus I am the furnace where resentment glows I am the bias I am the virus I am the virus

Θλίψη θανάτου και δάκρυα Υπολογισμένα κύματα φόβου Συντάχθηκαν από δεξαμενές σκέψης Υπάρχει σκοτάδι στη δύση Αδηφάγες πετρελαϊκές εταιρείες Ο νους της Κεντρικής τράπεζας, παντοδύναμος Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Είμαι ο φούρνος όπου η δυσαρέσκεια ανάβει Είμαι η προκατάληψη Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός Ψεύτικες σημαίες και μαύρες στρατιωτικές επιχειρήσεις Η Tavistock δημιούργησε σοκ Κάτι έχει πάει τρομερά λάθος Εξάψεις για το NeoCon Ο πληθυσμός σε βαθιά άρνηση Η μόλυνση απελευθερώνεται από ένα φιαλίδιο Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Είμαι ο φούρνος όπου η δυσαρέσκεια ανάβει Είμαι η προκατάληψη Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός Είμαι το τέρας της Λερναίας Ύδρας Είμαι ο σκουλήκι που δεν μπορείτε ποτέ να διαγράψετε Είμαι οι κίνδυνοι που δεν κοιμούνται ποτέ Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Κανείς δεν πιστεύει στην  9/11 Τα κτίρια από χάλυβα δεν πέφτουν σε δευτερόλεπτα Οι δολοφόνοι με μαύρες ρόμπες αποκεφαλίζουν αθώους Το κενό βλέμμα του κοινού Κοιμηθηκες καλά χτες τη νύχτα, κύριε Μπλερ; Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Είμαι ο φούρνος όπου η δυσαρέσκεια ανάβει Είμαι η προκατάληψη Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός Είμαι το Ύδρα με επικεφαλής θηρίο Είμαι ο σκουλήκι που δεν μπορείτε ποτέ να διαγράψετε Είμαι οι κίνδυνοι που δεν κοιμάται ποτέ Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Είμαι η μανία το πνεύμα της οργής Είμαι η φωτιά είμαι ο ιός είμαι ο ιός Είμαι ο φούρνος όπου η δυσαρέσκεια ανάβει Είμαι η προκατάληψη Είμαι ο ιός που είμαι ο ιός

Diamanda Galás

Diamanda Galás

Diamanda Galás (born August 29, 1955) is an American avant-garde soprano, composer, pianist, organist, performance artist, and painter.

Galás has been described as "capable of the most unnerving vocal terror". Her works largely concentrate on the topics of AIDS, mental illness, despair, injustice, condemnation, and loss of dignity. She has worked with many avant-garde composers, including Iannis Xenakis, Vinko Globokar and John Zorn, and also collaborated with jazz musician Bobby Bradford, and John Paul Jones, former bassist of Led Zeppelin.

Background and education

Galás was born and raised in San Diego, CA to Greek Orthodox parents. She studied a wide range of musical forms, and played gigs in San Diego with her father, also a musician, performing Greek and Arabic music.

Early career

After moving to Europe, Galas made her solo performance debut at the Festival d'Avignon, in France, in 1979, performing the lead in the opera Un Jour comme un autre, by composer Vinko Globokar, based upon Amnesty International's documentation of the arrest and torture of a Turkish woman for alleged treason. Her first album was The Litanies of Satan, released in 1982. Her second album, Diamanda Galas, was released in 1984.

Her work first garnered widespread attention with The Masque of the Red Death, an operatic trilogy which includes The Divine Punishment, Saint of the Pit and You Must Be Certain of the Devil. In it, she details the suffering of people with AIDS. Shortly after the recording of the trilogy's first volume began, her brother, playwright Philip-Dimitri Galás, became sick with the disease, which goaded Galás to redouble her efforts. Philip-Dimitri Galás died in 1986, just before the completion of the trilogy.

Career

Diamanda Galás at the QE Hall in London

Galás began writing and performing on the subject of AIDS in 1984, while living in San Francisco. In 1988 she joined ACT UP, the AIDS activist group.

On December 10, 1989, Galás was arrested inside Saint Patrick's Cathedral, as part of ACT UP's Stop the Church demonstration, while protesting John Cardinal O'Connor's opposition both to AIDS education, and to the distribution of condoms in public schools. She was one of 53 people arrested inside the cathedral.

Galás appears on the 1989 studio album Moss Side Story by former Magazine and Nick Cave and the Bad Seeds instrumentalist Barry Adamson. Moss Side Story is a "soundtrack for a non-existent film noir".

In 1990 Galás performed at the Cathedral of Saint John the Divine in New York, the recording of which was released in 1991 as Plague Mass, in which she criticized the Roman Catholic Church for its indifference to AIDS.

Galás also sings in a blues style, interpreting a wide range of blues songs with her unique piano and vocal styles. This aspect of her work is perhaps best represented by her 1992 album, The Singer, on which she covered Willie Dixon, Roy Acuff, and Screamin' Jay Hawkins, as well as "Gloomy Sunday", a song written by Hungarian pianist and composer Rezső Seress in 1933 and translated into English by Desmond Carter.

In 1993 Galás released Judgement Day, a video of her performances, and Vena Cava, a live album, recorded at The Kitchen in 1992.

In 1994 Galás collaborated with Led Zeppelin bassist John Paul Jones, a longtime admirer of the singer. The resulting record, The Sporting Life, was released the same year. She was also featured on the soundtrack for Oliver Stone's Natural Born Killers.

In 1995 Galás contributed her voice to the eponymous album of British synth-pop duo, Erasure, at the invitation of the lead singer, Andy Bell

Galás has published one book, The Shit of God, in 1996. It contains many of her original writings. Also in 1996, she released Schrei X, a live recording.

In 1997, Galás contributed vocals to the album Closed on Account of Rabies, a tribute to Edgar Allan Poe which also included Iggy Pop, Debbie Harry and Marianne Faithfull, lending their voices to the tales of the legendary author. Galás' reading of "The Black Cat" was the longest recording on the compilation.

In 1998 Galás released Malediction and Prayer, which was recorded live in 1996 and 1997.

In 2000 Galás worked with Recoil, contributing her voice to the album Liquid. She's the lead vocalist on the album's first single, "Strange Hours", for which she also wrote the lyrics, and can be heard on "Jezebel" and "Vertigen" as a backing vocalist.

In August 2004 Galás released the album Defixiones, Will and Testament: Orders from the Dead, an 80-minute memorial to the Armenian, Greek, Assyrian and Hellenic victims of the Turkish genocide. Defixiones refers to the warnings on Greek gravestones against removing the remains of the dead. In December 2004 Galás released, La Serpenta Canta a live album including material recorded between May 1999 & November 2002.

In 2005, Galás was awarded Italy's prestigious Demetrio Stratos International Career Award.

In 2008, Galás released her seventh live album, Guilty Guilty Guilty.

Galás' vocals from her song "Orders from the Dead" were used on the album Aealo by Greek black metal band Rotting Christ, released in February 2010.

In 2011, she collaborated with Soviet dissident artist Vladislav Shabalin for "Aquarium", a sound installation inspired by the environmental disaster in the Gulf of Mexico. The event took place at Leonhardskirche in Basel (Switzerland) from June 12 to 19.[8]

In 2013, Galás and Vladislav Shabalin had the sound installation "Aquarium" May 9 to 12 in the church of San Francesco in Udine (Italy), at the festival "Vicino/Lontano".

Galás is currently working on remastering her albums for release later 2016.

Film work

Galás has often worked in the film industry. She was the voice of the dead in The Serpent and the Rainbow. A cover of the Schwartz-Dietz song "Dancing in the Dark" appears in Clive Barker's film Lord of Illusions during the closing credits. "Le Treizième Revient" and "Exeloume" appear on the soundtrack to Derek Jarman's The Last of England. She contributed vocals to Francis Ford Coppola's 1992 film Dracula as a group of female vampires, and vocal improvisation to Hideo Nakata's 2005 film The Ring Two. Excerpts from Galás' "I Put a Spell on You", "Vena Cava", "The Lord is My Shepherd", and "Judgement Day" can be heard in Oliver Stone's Natural Born Killers.

In 2011, she premiered the film Schrei 27, made in collaboration with Italian filmmaker Davide Pepe. Based on Galás' 1994 radio piece, Schrei X, a co-commission of New American Radio and the Walker Art Center, the film is described as an "unrelenting" portrait of a body suffering torture in a medical facility.

Most recently she contributed vocal work and composition to James Wan's 2013 horror film The Conjuring, and "Free Among the Dead", from Galás' The Divine Punishment was featured in Zoe Mavroudi's 2013 documentary about the criminalization of AIDS, Ruins: Chronicle of an HIV Witch-Hunt.

Influences

Galás has cited multiple artists as influences on her music, including Maria Callas, Annette Peacock, Patty Waters, John Lee Hooker, and Johnny Cash. She is also influenced greatly by Greek and Middle Eastern styles of singing, as well as blues music.

Discography

Studio albums

1979 – If Looks Could Kill (w/Jim French and Henry Kaiser)

1982 – The Litanies of Satan

1984 – Diamanda Galas

1986 – The Divine Punishment

1986 – Saint of the Pit

1988 – You Must Be Certain of the Devil

1992 – The Singer

1994 – The Sporting Life (w/John Paul Jones)

Compilation albums

1989 – Masque of the Red Death

Live performance albums

1991 – Plague Mass

1993 – Vena Cava

1996 – Schrei x

1998 – Malediction and Prayer

2003 – La serpenta canta

2003 – Defixiones: Will and Testament

2008 – Guilty Guilty Guilty

Long-form videos

1986 – The Litanies of Satan (VHS)

1993 – Judgement Day (VHS)

Promotional videos

1988 – Double-Barrel Prayer[14]

1994 – Do You Take This Man?[15]

Books

1996 – The Shit of God

To «Γελαστό Παιδί»

To «Γελαστό Παιδί» του Μίκη Θεοδωράκη που έγινε συνώνυμο της αντίστασης δεν ήταν Έλληνας, αλλά ο Ιρλανδός επαναστάτης Μάικλ Κόλινς. Υπήρξε η ψυχή του αντάρτικου πόλης κατά των Βρετανών και σκοτώθηκε σε εμφύλια σύρραξη...

Το γελαστό παιδί του ποιήματος ήταν ο Michael Collins, η ψυχή του ιρλανδικού αντάρτικου πόλης.... 

Το «Γελαστό παιδί» του Μίκη Θεοδωράκη δεν ήταν ελληνόπουλο, αλλά ένας επαναστάτης από την Ιρλανδία. Ήταν ο Michael Collins, ένας απ΄τους σημαντικότερους  ηγέτες του ιρλανδικού απελευθερωτικού κινήματος. Πρόκειται για ένα μελοποιημένο ποίημα του Ιρλανδού ποιητή Brendan Beham, το οποίο μεταφράστηκε από το Βασίλη Ρώτα και έγινε τραγούδι τον Οκτώβριο του 1961 για τις ανάγκες του έργου “Ένας Όμηρος”....

Τα τέσσερα τραγούδια του δίσκου όμως λογοκρίθηκαν, οι στίχοι απορρίφθηκαν και ο Μίκης Θεοδωράκης τα κατέγραψε αρχικά με τη δική του φωνή παίζοντας ο ίδιος τη μουσική στο πιάνο. Επίσημα, το τραγούδι ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1966 με ερμηνεύτρια τη Ντόρα Γιαννακοπούλου, αλλά ευρύτατα γνωστό έγινε με την ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη. Λόγω δικτατορίας όμως, κυκλοφόρησε επτά χρόνια αργότερα. O Ιρλανδός έγραψε το ποίημα για τον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Βρετανών και το αδικοχαμένο «Γελαστό Παιδί” ήταν ένα αθώο θύμα του εμφυλίου.

Οι αρχικοί στίχοι του 1961 έλεγαν “σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί». Στη θεατρική παράσταση «Μαγική Πόλη» που ανέβηκε το 1962, “οι δικοί μας” έγιναν “εχθροί” και πλέον όλοι τραγουδούσαν “σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί”. Μετά την πτώση της Χούντας οι “εχθροί” έγιναν “φασίστες”.

Η καταδίκη σε θάνατο και η δημιουργία του IRA...

Η Ιρλανδία μετά από 700 χρόνια κατοχής  κέρδισε την αυτονομία της και οι Βρετανοί κράτησαν το 1/6 του εδάφους, που ήταν όμως και το πιο πλούσιο. Έτσι, ο αγώνας συνεχίστηκε οδηγώντας σε έναν αιματηρό εμφύλιο. Το «Γελαστό παιδί» πολέμησε δίπλα στον αρχηγό της εξέγερσης, Πάτρικ Πηρς στη διάρκεια της κατάληψης του Ταχυδρομείου του Δουβλίνου. Η εξέγερση απέτυχε. Ωστόσο, ήταν η αρχή για το απελευθερωτικό κίνημα. Ο Κόλινς καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά παρέμεινε ένα χρόνο σε φυλακές ασφαλείας. Όταν απελευθερώθηκε έγινε διοικητικό μέλος του Σιν Φέιν και διοικητής της οργάνωσης «Οι εθελοντές του  Βαλέρα», που εξελίχθηκε στον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό IRA. Εκλέχτηκε βουλευτής στις εκλογές του 1918, αλλά αρνήθηκε τη θέση.

Μόλις δημιουργήθηκε το πρώτο Ιρλανδικό Κοινοβούλιο με πρόεδρο τον Βαλέρα όλοι οι βουλευτές συνελήφθησαν. Ο Κόλινς γλύτωσε και αμέσως οργάνωσε την απελευθέρωση του Βαλέρα και των άλλων βουλευτών. Η πράξη του αυτή εκτίναξε την πολιτική του καριέρα και έγινε Πρόεδρος της IRB και  Διευθυντής Πληροφοριών του IRA.

Από τη συνθήκη ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας στον αιματηρό εμφύλιο

Μετά την αγγλοϊρλανδική συνθήκη με την οποία η Ιρλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της, ο IRA διχάστηκε σ’ αυτούς που ήταν υπέρ της συνθήκης και σ’ αυτούς που ήταν κατά. Οι πρώτοι ήταν με τον Εθνικό Στρατό και οι δεύτεροι με τους Ατάκτους υπό τον Ντε Βαλέρα. Ο ηγέτης του στρατιωτικού σκέλους του απελευθερωτικού κινήματος Michael Collins, προσπάθησε να μη χυθεί αίμα, αλλά έπεσε νεκρός στην εμφύλια σύγκρουση στις 22 Αυγούστου 1922....

Η ελληνική εκδοχή των στίχων 

Οι αρχικοί στίχοι του 1961 έλεγαν “σκοτώσαν οι δικοί μας το Γελαστό Παιδί». Στη θεατρική παράσταση Μαγική Πόλη που ανέβηκε το 1962, “οι δικοί μας” έγιναν “εχθροί” και πλέον όλοι τραγουδούσαν “Σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί”. Στις συναυλίες μετά την πτώση της Χούντας οι “εχθροί” έγιναν “φασίστες”. Έτσι, η κάθε εποχή έχει το δικό της τραγούδι. Στην τελευταία εκδοχή έγινε ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ίσως γιατί το «γελαστό παιδί» της Ιρλανδίας αν ζούσε στην Ελλάδα, σίγουρα θα ήταν ένας από τους εξεγερμένους νέους που αψήφησαν τη χούντα.

Δείτε την ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη στην πρώτη ιστορική συναυλία που έδωσε το 1974 ο Μίκης Θεοδωράκης μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών. Κινηματογραφήθηκε από τη γερμανική τηλεόραση.... 

Psycho: Χρονικό της Ελληνικής Ποπ και Ροκ

Οι Psycho είναι ακόμη ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε εκείνα τα "ανήσυχα" χρόνια των αρχών της δεκαετίας του 80. Ιθύνων νους υπήρξε ο Στέφανος Κοτάτης ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις συνθέσεις, το τραγούδι και τα ντραμς. Η Δώρα Αντωνιάδη, με τα ιδιαίτερα φωνητικά της, έδινε στους Psycho το κάτι παραπάνω και το διαφορετικό από τα άλλα γκρουπ της εποχής, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συνδύαζε το ροκ, την όπερα και την jazz. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι συνθέσεις εκείνης της εποχής των Psycho ήταν πολύ κοντά στον Klaus Nomi, κάτι στο οποίο συνέτεινε και η ερμηνεία της Αντωνιάδη.

H πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το 1982, ένα single (WEA ‎– 24 9841-7) που περιείχε μια υπέροχη διασκευή του Psycho Killer των Talking Heads και το Prisoner (σύνθεση του συγκροτήματος). Το single έκανε επιτυχία και το δικό τους Psycho Killer ακουγόταν εκείνη  την εποχή περισσότερο από το πρωτότυπο. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε και η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειάς τους με τίτλο Montage Fatal (WEAWEA 229 24 0014-1) σε ενορχήστρωση Σταμάτη Σπανουδάκη, ο οποίος έπαιζε και όλα τα μουσικά όργανα (ακουστική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, τύμπανα, ηλεκτρικό πιάνο, μπουζούκι, μαντολίνο, vocoder, obx-a, korg lamba, korg delta, auto harp).

H πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το 1982, ένα single (WEA ‎– 24 9841-7) που περιείχε μια υπέροχη διασκευή του Psycho Killer των Talking Heads και το Prisoner (σύνθεση του συγκροτήματος). Το single έκανε επιτυχία και το δικό τους Psycho Killer ακουγόταν εκείνη  την εποχή περισσότερο από το πρωτότυπο. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε και η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειάς τους με τίτλο Montage Fatal (WEAWEA 229 24 0014-1) σε ενορχήστρωση Σταμάτη Σπανουδάκη, ο οποίος έπαιζε και όλα τα μουσικά όργανα (ακουστική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, τύμπανα, ηλεκτρικό πιάνο, μπουζούκι, μαντολίνο, vocoder, obx-a, korg lamba, korg delta, auto harp).

Πέντε χρόνια αργότερα (1987) και ενώ η Αντωνιάδη είχε ήδη χαθεί νωρίς (σε τροχαίο) προστέθηκαν στο γκρουπ ο Αντρέας Balzar (πλήκτρα) και η Μαρίνα Δημητρίου (τραγούδι, στίχοι) και κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "40 days" (FM Records -FM 0050). To 40 days δεν έτυχε της ανταπόκρισης από το κοινό. Λίγο μετά οι Psycho εξαφανίστηκαν από τα μουσικά δρώμενα της χώρας.

Hints and Tips

Στο "Prisoner" έπαιζε πλήκτρα ο Gary Wright των Spooky Tooth.

Η Δώρα Αντωνιάδη (πράλαβε και) κυκλοφόρησε δυο maxi singles (στυλ Italo Disco) ως Αnno Domini. To Singing in the night (1985) και το Can you hear (1986).

Για την διασκευή του Psycho Killer είχε ειπωθεί ότι είχε ενθουσιάσει ακόμα και τον ίδιο τον David Byrne.

To άλμπουμ "Montage Fatal" επανακυκλοφόρησε σε CD από την WEA ‎(WEA 24 9841-7)

Tuxedomoon

Members
Steven Brown sax, piano, moog, hammond, vocals -Blaine L. Reininger violin, moog, bass, vocals -Peter Principle guitar, bass, piano, percussion -Winston Tong vocals

Οι Tuxedomoon είναι μια από τις μπάντες που είναι πολύ δύσκολο να περιορίσεις σε λέξεις και ορισμούς τη μουσική που παίζουν. Έχουν παίξει κατά καιρούς από punk, new wave, ηλεκτρονική, jazz, πειραματική μέχρι και ...κλασική μουσική δωματίου! Δικαιώνοντας έτσι τους Πυθαγόρειους που πρέσβευαν ότι "η μουσική είναι εναρμόνιση εμπόλεμων στοιχείων" Ασφαλώς στη γέννησή τους συνέβαλαν καθοριστικά τα ...σπερματοζωάρια του punk. Στην πορεία όμως δεν έμειναν στάσιμοι και σταδιακά αποτίναξαν την ...πατρική κληρονομιά. Αφού τη χώνευσαν, μετά τη νόθευσαν, τη διέστρεψαν, την εμπλούτισαν και τέλος την υπερέβησαν. Ανοίγοντας μονοπάτια που ακόμη λίγοι έχουν περπατήσει. Και μπορεί να μην κέρδισαν την ...πύρρεια μάχη των ταμείων, αλλά άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο χνάρι στη μουσική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: σχηματίστηκαν στο Σαν Φρανσίσκο, την πιο φιλελεύθερη καλλιτεχνίζουσα πόλη των ΗΠΑ, το 1977 (αξίζει εδώ να σημειώσουμε και τη διαφορά στη μουσική άποψη καλλιτεχνών της σκηνής αυτής, η οποία ήταν πιο θεατρική και πιο "πολυμεσική" θα έλεγα σε σχέση με αυτήν της άλλης ακτής των ΗΠΑ, όπου η άρνηση του punk οδήγησε στο πιο τραχύ no-wave). Ο αρχικός πυρήνας ήταν οι πολυ-οργανίστες, φοιτητές ηλεκτρονικής μουσικής, Steven Brown και Blaine L. Reininger μαζί με τον Κινέζο μίμο και τραγουδιστή Winston Tong. Μαζί τους στην αρχή συνέπραξαν και άλλοι καλλιτέχνες της περιοχής με σημαντικότερο εξ' αυτών τον κιθαρίστα Michael Belfer. Λίγο αργότερα θα προστεθεί και ο καθοριστικός για τον ήχο τους μπασίστας Peter Principle. Τα πρώτα τους eps ήταν σαφέστατα επηρεασμένα από την πανταχού παρούσα ατμόσφαιρα του punk. Σε αυτήν την εποχή ανήκει μάλιστα και το πιο "πολυζητούμενο" τραγούδι τους στις συναυλίες, το περίφημο "No Tears" (αν και ποτέ δεν το παίζουν, οπότε μην το ζητάτε πια!).

Η πρώτη αναγνώριση για τους Tuxedomoon ήρθε όταν έπαιξαν support στους Devo, μια αναγνώριση η οποία έφερε και το 1ο δισκογραφικό συμβόλαιο με την Ralph Records, τη γνωστή εταιρεία των Residents (τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά!). Και με την αυγή της δεκαετίας του '80 θα σκάσει μύτη το πρώτο τους lp το "Half-mute", ένα μοναδικό αμάλγαμα υπνωτικών ρυθμών, αγχωτικού new wave και ελιτίστικης ευαισθησίας. Στα ίδια χνάρια θα πατήσει την επόμενη χρονιά και το "Desire", "ένα κολοσσιαίο ψυχεδελικό ακατανόητο, μια αιωρούμενη αντι-μίμηση, ένας λαβύρινθος από καθρέπτες που σε παγίδευαν με δυσβάσταχτα ερωτηματικά", κατά τα γραφόμενα του Πάνου Πανότα. Εδώ μέσα υπάρχει και το έπος του "East/Jinx" και η συναισθηματική οβίδα του "Again".

Οι Tuxedomoon ήταν κυριολεκτικά μία μπάντα της παγκοσμιοποίησης, πολύ προτού εφευρεθεί ο όρος. Συμπέρασμα που προκύπτει όχι μόνο από τον πολυσυλλεκτικό ήχο τους, αλλά ακόμη και από τα ίδια τους τα μέλη και την κοσμοπολίτικη νοοτροπία τους. Και ίσως μόνο στην Αμερική να μπορούσε να συγκροτηθεί ένα τέτοιο σχήμα. Προσοχή! Να συγκροτηθεί είπα, όχι να εξελιχθεί. Και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι την καλλιτεχνική αναγνώριση τη γνώρισαν στη Γηρασμένη Ήπειρο (όπως λένε οι ...καουμπόηδες), όπου βρήκαν κατά κατά κάποιον τρόπο πολιτιστικό ...άσυλο, με αποτέλεσμα να θεωρούνται πλέον μέρος της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Η μετανάστευση έλαβε χώρα αμέσως μετά το "Desire" και αρχικά βρέθηκαν στο μεγάλο λιμάνι (όχι τον ...Πειραιά, το Ρότερνταμ εννοώ). Εδώ θα αναπνεύσουν έναν άλλο αέρα ελευθερίας και δημιουργικότητας, αλλά κυρίως θα γνωρίσουν την εκτίμηση και την αποδοχή, το οξυγόνο δηλαδή του καλλιτέχνη. Ήδη με την πρώτη τους ευρωπαϊκή δουλειά θα δείξουν τις προθέσεις τους, γράφοντας το θέμα για ένα μπαλέτο (!) του Maurice Bejart με τίτλο "Divine", αναδεικνύοντας έτσι και τη θεατρική διάσταση του ήχου τους, καίγοντας συγχρόνως τις γέφυρες που τους συνέδεεαν με τον συμβατικό ήχο της εποχής. Εδώ θα γνωρίσουν και μια πλειάδα "συνοδοιπόρων" καλλιτεχνών, και ειδικά τη βέλγικη συμμορία της Crammed (Minimal Compact και Σία), στην οποία θα κυκλοφορήσουν τους επόμενους δίσκους τους ενώ θα είναι από τους βασικούς συμ-μέτοχους στη μοναδικής εκλεκτικότητας σειρά δίσκων "Made to Measure". Το "Suite En Sous-sol" του 1982 θα αποτελέσει ένα αισθητικό αποκορύφωμα, όπου μεταξύ άλλων υπάρχει ένα απ' τα πιο εμβληματικά τραγούδια τους, το "L'etranger", μια μείξη νεοκυματικών ήχων, ευρωπαϊκής jazz και βορειοαφρικάνικης παράδοσης, με στίχους εμπνευσμένους από τον "Ξένο" του Καμύ.

Σε μια μπάντα τόσο πολυσυλλεκτική και τόσο πολυσχιδή στο μουσικό της προσανατολισμό, μοιραίο είναι να υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις μεταξύ των μελών, οι οποίες όταν ξεπερνούν μια κρίσιμη τιμή οδηγούν μοιραία σε αποχωρήσεις. Όλα τα βασικά μέλη των Tuxedomoon έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει solo δίσκους, κάτι που δεν είναι τόσο συνηθισμένο. Ο πρώτος που θα ανοίξει την πόρτα είναι ο Blaine το 1983. Δύο χρειάστηκαν για να τον αντικαταστήσουν, και ήταν οι Frankie Lievaart και Luc Van Lieshout. Το "Holy Wars" που ακολούθησε (1985) θα είναι το τελευταίο με τη συμμετοχή του μεγάλου Κινέζου "τιμονιέρη" Tong, και αυτό με το οποίο θα πλησιάσουν όσο οποιαδήποτε άλλη φορά την εμπορική καταξίωση, διχάζοντας όμως συγχρόνως και τους ίδιους (εδώ θα βρείτε και το επίσης δημοφιλές κομψοτέχνημα τους "In a manner of speaking" το οποίο αργότερα διασκεύασε ο Martin Gore). Κάπου εδώ όμως θα αρχίσει και η αναπόφευκτη παρακμή. Το "Ship of fools" και ακόμα πιο πολύ το εντελώς απρόσωπο, ανεκδιήγητο "You" θα σηματοδοτήσουν την έναρξη μιας περιόδου αγρανάπαυσης που θα κρατήσει για πάνω από δέκα χρόνια (πέρα από διάφορα σποραδικά lives που κυκλοφορούσαν). Το δε μαγευτικό "Ghost Sonata" που βγήκε το 1991, ουσιαστικά είναι έργο του 1982, μια "όπερα δίχως λέξεις" σύμφωνα με τα λεγόμενά τους.

Εκεί πολλοί πιστέψαμε ότι το τέλος είχε γραφτεί και ότι η μπάντα είναι πια στα χέρια της Ιστορίας για τα ....περαιτέρω. Και στα μέσα του 2004, θα έρθει εντελώς απροσδόκητα ένα έξοχο lp, το "Cabin in the sky", σε παραγωγή μάλιστα του δικού μας Coti K., βάζοντας ταυτόχρονα τις καρδιές όλων μας στη θέση τους, που φοβηθήκαμε μια κλασική "επιστροφή", αρπαχτή-μνημόσυνο των παλιών καλών ημερών.