A poem about Greece

A poem by Elena Penga about what is happening in Greece

The cherry trees in the neighbor’s yard haven’t had fruit for years.

 Four men enter carrying sticks.

 They enter the neighbor’s yard along with the rain.

 They’ve come to discipline the trees and chop them down if they don’t blossom.

 I watch the men hit the trees. I watch the rain hit the men.

ΉΡΘΑΝ ΝΤΥΜΈΝΟΙ «ΦΊΛΟΙ»

Ήρθαν

ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν

τον Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη Βίβλους γραμμάτων και

αριθμών την πάσα Υποταγή και Δύναμη το

παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινίσει παιχνίδι· ούτε

ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

'Έστησαν και θεμελίωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς κι επαύλεις

ξύλα και άλλα πλεούμενα

τούς Νόμους, τούς θεσπίζοντας το καλά και συμφέροντα στο

παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε· ούτε καν

ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και το δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ ’ανοιχτά πού καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Ένα Ποίημα για την Ειμαρμένη

Παλίρροια, φωνή στην άμπωτη

κυμάτων υπερήχων,

αγνώριστη ηχώ της νοσταλγίας,

ύψωσε τη θλίψη σου

κατάρτι στον απόηχο της απουσίας.

Ανείπωτη διάθεση φυγής

σε παρασύρει

σε ασύμμετρη κλίμακα αναχώρησης.

Ακάλεστη απόγνωση της λέξης,

ήχοι πλάγιοι και άτεγκτοι,

δεινοί ταξιδευτές

του φόβου και της ημέρας

που έσκυψε να αποφύγει την τροχιά της,

χωρίς συναίσθηση συνέχειας.

Αλλά, ποιός μπορεί να νικήσει την απόλυτη σιωπή?

Ποια στιγμή νικά τον πανδαμάτορα Χρόνο?

Όλα μηδαμινά, απλές σταγόνες από κρύσταλλο,

μπροστά σε σένα, θολή και θεία Ειμαρμένη!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

   Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει

Βασίλεψες αστέρι μου

 

 Βασίλεψες αστέρι μου,
βασίλεψε η πλάση.
Κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο,
το φέγγος του έχει μάσει.

Κόσμος περνά και με σκουντά,
στρατός και με πατάει
κι εμέ το μάτι ουδέ γυρνά
ουδέ σε παρατάει.

Την άχνα απ' την ανάσα σου
νιώθω στο μάγουλό μου,
αχ, κι ένα φως, μεγάλο φως
στο βάθος πλέει του δρόμου.

Τα μάτια μου σκουπίζει τα
μια φωτεινή παλάμη.
Αχ κι η λαλιά σου, γιόκα μου
στο σπλάχνο μου έχει δράμει.

Και να που ανασηκώθηκα,
το πόδι στέκει ακόμα.
Φως ιλαρό λεβέντη μου
μ' ανέβασε απ' το χώμα.

Σημαίες τώρα σε ντύσανε,
παιδί μου εσύ κοιμήσου.
Κι εγώ τραβώ στ' αδέρφια σου
και παίρνω τη φωνή σου.

 

ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΑΠΟ ΨΥΧΗΣ - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Αγωνιστηκε για ολους τους αλλους εκτος απο τον εαυτο της

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος