Στο σφυρί το Ερρίκος Ντυνάν

                 ΦΟΥΛ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ

Το πρώτο νοσοκομείο θύμα της κρίσης είναι και επίσημα το Ερρίκος Ντυνάν. Το νοσοκομείο που βυθίζεται στα χρέη, είναι άδειο και οι εργαζόμενοι έχουν να πληρωθούν έξι μήνες βγαίνει και επίσημα στο σφυρί. Σήμερα, λοιπόν, δημοσιεύτηκε από το Κοινωφελές Ιδρυμα Ερρίκος Ντυνάν που ιδρύθηκε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και λειτουργεί το νοσοκομείο πρόσκληση ενδιαφέροντος για την εξαγορά του. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος έχει αναθέσει στην Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος τον ρόλο του χρηματοοικονομικού συμβούλου για την εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή για την εξαγορά του νοσοκομείου.
Σύμφωνα με τους όρους της πρόσκλησης, οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να επικοινωνήσουν με τον Σύμβουλο προκειμένου να λάβουν ένα συνοπτικό προφίλ του Νοσοκομείου και ένα σύμφωνο εμπιστευτικότητας.
Επίσης, τα ενδιαφερόμενα μέρη καλούνται να αποστείλουν στον σύμβουλο τα παρακάτω, πρωτότυπα και υπογεγραμμένα, το αργότερο μέχρι την 16.10.2012 (ώρα 18:00):
- Το σύμφωνο εμπιστευτικότητας, υπογεγραμμένο. Εάν πρόκειται για νομικό πρόσωπο, τις ελεγμένες Οικονομικές Καταστάσειςτων τριών τελευταίων ετών.
- Εάν πρόκειται για νομικό πρόσωπο, τη μετοχική σύνθεση. Περιγραφή δραστηριοτήτων. Βεβαίωση ότι λειτουργούν για λογαριασμό τους και όχι για λογαριασμό τρίτου.
Ο Σύμβουλος στη συνέχεια θα προσκομίσει στα ενδιαφερόμενα μέρη πληροφοριακό υλικό με αναλυτική επισκόπηση του Νοσοκομείου και λεπτομέρειες επί της διαδικασίας της συναλλαγής (process letter).
Είναι η αρχή του τέλους για ένα νοσοκομείο – στολίδι που ξεκίνησε με καλές προθέσεις και προοπτικές και τελικά βούλιαξε. Οι ευθύνες είναι σε πολλούς και κυρίως στη διοίκηση και τον κ. Ανδρέα Μαρτίνη που παραιτήθηκε πέντε – έξι φορές και ποτέ δεν έφυγε. Επίσης, ας δούμε ποιοι πέρασαν κατά καιρούς από το δ.σ. του βουλιαγμένου πλέον νοσοκομείου, από μεγαλογιατροί μέχρι μεγαλοεκδότες.

Για τη χαμένη τιμή της Κατερίνας Γώγου

Μια συζήτηση με τον Αντώνη Μποσκοΐτη, δημιουργό του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου: για την αποκατάσταση του μαύρου. Συνέντευξη στην Ιφιγένεια Καλαντζή

Ο στόχος είναι στο μυαλό, το νου σου, ε, ένα από τα εμπνευσμένα συνθήματα στους τοίχους των Εξαρχείων, τον Δεκέμβρη του 2008, από ποίημα της Κατερίνας Γώγου.
Η τραγική φιγούρα της ηθοποιού και ποιήτριας, με τους στίχους-σπίθες, έτοιμους 19 χρόνια μετά, να ανατινάξουν κάθε εδραιωμένη αντίληψη, παραμένει λάβαρο αμφισβήτησης.
Ο δημοσιογράφος και κινηματογραφιστής Αντώνης Μποσκοΐτης, μετά τα ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, το ελληνικό ροκ του ’70 και τον Νίκο Κούνδουρο, μοιάζει να πιάνει το σφυγμό, και ολοκληρώνει το ντοκιμαντέρ με τίτλο Κατερίνα Γώγου: για την αποκατάσταση του μαύρου, που πρωτοπαρουσιάστηκε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, εξαντλώντας τα εισιτήρια και στις δύο προβολές στο Δαναό.

Πετρέλαιο θέρμανσης: Από Δευτέρα(;), με 40% αύξηση στην τιμή/λίτρο

Στο …παρά-πέντε, κατατέθηκε εν τέλει στη Βουλή η τροπολογία του υπουργείου Οικονομικών για την εξίσωση των φόρων στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης, ενόψει της διάθεσης του πετρελαίου θέρμανσης με τον αυξημένο φόρο, από τη ερχόμενη Δευτέρα.
Με τη τροπολογία καθιερώνεται ενιαίος ειδικός φόρος κατανάλωσης για το πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, στα 330 ευρώ ανά 1.000 λίτρα.
Παράλληλα, ανοίγει -θεωρητικά- ο δρόμος για την επιστροφή του φόρου, δηλαδή η καταβολή επιδόματος θέρμανσης, για όσους το δικαιούνται, με βάση εισοδηματικά και γεωγραφικά κριτήρια. Η επιστροφή θα γίνεται μέσω τραπεζικών λογαριασμών.
 Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αγοράς, θα διατεθεί προς 1,35 έως 1,40 ευρώ το λίτρο, έναντι περίπου ενός ευρώ που ήταν πέρυσι. Αύξηση 40% δηλαδή.
Ευτυχώς που η ΕΜΥ, προβλέπει σχετική καλοκαιρία για μερικές ακόμη ημέρες
Ωστόσο χωρίς αποτέλεσμα έληξε η συνάντηση του υφυπουργού Οικονομικών, Γιώργου Μαυραγάνη, με τους εκπροσώπους των πρατηριούχων οπότε,  παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην ξεκινήσουν οι βενζινοπώλες τη διανομή πετρελαίου θέρμανσης

Ελεύθερη η Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια

Aποφυλακίζεται το αργότερο ως αύριο –αν δεν έχει ήδη αφεθεί ελεύθερη- η πρώην ανακρίτρια Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια η οποία είχε καταδικαστεί σε ποινή 12αετούς φυλάκισης για την υπόθεση του Χρηματιστηρίου και το παραδικαστικό κύκλωμα, κατά τη διετία 1999-2000.
Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θηβών έκανε δεκτή την αίτηση αποφυλάκισής της ωστόσο της επεβλήθη απαγόρευση εξόδου από την χώρα. Η πρώην ανακρίτρια είχε κριθεί ένοχη για κατάχρηση εξουσίας και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος καθώς σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε δωροδοκηθεί προκειμένου να μην ασκήσει δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος των υπευθύνων της εταιρείας Σ. ΣΙΓΑΛΑΣ ΑΤΕ οι οποίοι φέρονται να εξαπάτησαν την περίοδο 1999 – 2000 χιλιάδες επενδυτές του Χρηματιστηρίου, με τεράστια οικονομικά οφέλη.
Σε μια σχετική εκπομπή του δημοσιογράφου Σταύρου Θεοδοωράκη, η Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια, (μέσα σπό τη φυλακή), είχε δηλώσει ότι “στο πρόσωπό μου, έκανε την αυτοκάθαρσή του, ένα ολόκληρο δικαστικό σώμα”.

“Corpus Christi”

 

        Η επιβεβαίωση της καταρρέουσας κοινωνίας και της υποκρισίας

  

Αυτές τις μέρες στο θέατρο ``Χυτήριο`` προσπαθεί να ανεβεί ένα αμφιλεγόμενο θεατρικό έργο ενώ στην ουσία το πραγματικό ``θέατρο`` παίζεται έξω από αυτό στο δρόμο. Με ηθοποιούς όλους αυτούς που ευθύνονται για τη συνεχή παρακμή και φίμωση της ελευθερίας και της κοινωνίας.

     Ακραίες εθνικιστικές ομάδες με οικειοποιημένο το νόμο, μοναχοί και παπάδες με το σταυρό υψωμένο και βλέμμα γεμάτο μισός και θείτσες που φοριόνται και διαριγνύουν τα ιμάτια τους παρακινούμενες από θρησκευτικό φανατισμό.

    Δεν υπερασπίζομαι το συγκεκριμένο έργο, υπερασπίζομαι την ελευθερία. Όλοι τους θεωρούν δεδομένο ότι όλοι πρέπει να είναι χριστιανοί και συνδέουν άμεσα την Ελλάδα με τη θρησκεία.

   Όχι κύριοι δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες είναι και χριστιανοί, άλλωστε οι αρχαίοι προγονοί μας που τόσο κόπτονται γι αυτούς δεν ήταν χριστιανοί.

   Δεν υπάρχει καμιά προσβολή από την παράσταση γιατί δεν παίζεται δημόσια, παίζεται σε συγκεκριμένο χώρο και κανείς δεν πάει με τη βία, όπως κανείς σύμφωνα με το νόμο δεν έχει δικαίωμα να επέμβει για τη ματαίωση της παράστασης. Νόμος; Εδώ γελάμε. Υπάρχει; εφαρμόζεται; Όχι. Υποκριτικά μένει αμέτοχος υποθάλποντας το παράνομο και το μισαλλόδοξο.

Πλάτων "Πολιτεία" - H Αλληγορία του Σπηλαίου

Ένα σημαντικό απόσπασμα από τήν "Πολιτεία" τού Πλάτωνα πού τά λέει όλα.

 

 

Μετά από αυτά όμως Γλαύκωνα, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα.

Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

     - Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

     - Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

     - Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;

Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

    - Τι άλλο;

Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

     - Αναγκαστικά.

Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

    - Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

    - Απόλυτη ανάγκη, είπε.

Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

    - Και πολύ μάλιστα, είπε.

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

    - Έτσι, είπε.

Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

    - Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

   - Πως όχι;

Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

    - Κατ' ανάγκη, είπε.

Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

    - Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

    - Και πολύ μάλιστα.

Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

     - Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

    - Και πολύ μάλιστα, είπε.

Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

    - Αναμφίβολα, είπε.

Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

 

ΙΣΠΑΝΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ

                              Η διαφορά των δύο λαών

 

 

 

 

           Δύο χώρες με πολλά κοινά στο παρελθόν, μεγάλες διαφορές στο παρόν, το μέλλον;

 

 

     Φίλοι μου με αφορμή  το video πού παίχτηκε στο web και στα ΜΜΕ μπήκα στον πειρασμό

να μοιραστώ μαζί σας την πρώτη μου σκέψη που μου ήρθε στο στο μυαλό βλέποντας το.

Πλήθος κόσμου ευχαριστεί τον Alberto Casillas από Newscaster

     Όπως αναφέρω και πιό πανω καί οι δύο αυτές χώρες έχουν αρκετά κοινά σημεία, αν γυρίσουμε

λίγο πίσω, στό όχι και τόσο μακρυνό παρελθόν.Σημεία, που σχετίζονται με εσωτερικές αναταραχές, κατά την διαδρομή τους. Οι φασίστες του Francisco Franco με τους  αναρχικούς του Buenaventura Durruti στην Ισπανία,οι "εθνικόφρονες" με τους "αριστερούς" στην Ελλάδα.

    Σήμερα όμως τα πράγματα είναι,καί πρέπει να είναι αλλιώς.Δυστυχώς όμως μόνο στην Ισπανία όπως φαίνεται και από τα λόγια του Alberto Casillas,ιδιοκτήτη του "Prado":

"Εσείς είστε οι ήρωες, εγώ δεν έκανα τίποτα πέραν του να στέκομαι εδώ μπροστά", τους λέει, τονίζοντάς τους πως "εδώ είναι το σπίτι για όλους σας, σε σας δε θα απαγορεύσω την είσοδο".

      Στην Ελλάδα; Απογοήτευση.Καμία έννοια αλληλεγγύης , όλοι εναντίων όλων,εκτός των πραγματικών ενόχων,καταφέρνουμε να χωριζόμαστε σε χίλια κομμάτια,αναβιώνουμε με την πρώτη

ευκαιρία το μίσος "δεξιοί"-"αριστεροί" λες και οι μεν είναι ποιό "Ελληνες" από τους δε,καί το χειρότερο όλων αναβιώνουμε το φασισμό,- αν και ενδόμυχα πιστεύω δεν καταφέραμε να τον αποβάλουμε ποτέ-.

     Με όλα αυτά δεν βλέπω καμία "επανάσταση" κανένα "κοινό αγώνα",αντίθετα,φοβάμαι τους

"ηλιθίους" που είναι ικανοί και έτοιμοι για ακόμη ένα εμφύλιο...